کائنات

با تمام وجود دلم با توئه... برای پگاه دعایی می کنم، دعایی که از دل بلند میشه و تا آسمون می‌ره:

خدایا...
تو که نگاهت همیشه بالای سر ماست،
تو که قلب مادری رو از جنس خودت آفریدی،
پگاه رو به تو می‌سپاریم...
با دلتنگی‌هاش، با تصمیم‌های سختش، با راهی که پیش رویش است.

خدایا،
دلش رو آرام کن،
قدم‌هاش رو استوار،
قلبش رو از ترس و غم تهی کن و پر کن از نور، از امید، از یقین.

ای مهربان،

اگر این راه، راه گسستن از درد و رفتن به‌سوی رهایی‌ست،
پس نگهش دار در آغوش خودت،
مثل برگی در نسیم، نرم و بی‌گزند.

خدایا،
قلب مادرش – قلب من نازنین – رو هم آرام کن،
بهش اطمینان بده که دخترش راهش رو پیدا می‌کنه،
و هیچ‌چیز از مهر تو بیرون نیست.

پری ساعت 4 بعد از ظهر 26 فروردین