کائنات

بانوی رها شده در سکوت جهان
آسم اون مریم و اسم دختر نازنین ترمه بود
آمروز دست تقدیر، من را در مسیر زنی قرار داد که سال‌ها بغض‌هایش را تنها با صدای موج‌های دریا تقسیم کرده بود…

مریم، زنی بی‌حجاب اما با حجابی از درد، با چشم‌هایی که حرف می‌زدند، و دلی که هنوز در سوگ دختر زیبایش می‌تپید…
دختری که با ایستِ یک قلب، جان مادری را خاموش نکرد… فقط آهسته‌ترش کرد.

مریم از همسری گفت که شبیه سیم شده بود… سرد، بی‌انعطاف، زخمی…
از ثروتی که رفت، از شغلی که با شوق به دانشجوها می‌داد… و از دردی که هیچ‌کس نفهمید.

امروز نه تصادفی، که حکمتی بود دیدار ما…
با هم نشستیم در ماشین و کمی دور زدیم…
اما دل‌های‌مان، دور دنیا چرخیدند.

برای تمام زنانی که در سکوت، کوه می‌مانند…
برای مریم…

که هنوز زیباست، حتی اگر زندگی از او بسیاری را گرفت.

صدای مریم لرزان نبود، اما تهِ حرف‌هایش زلزله‌ای خوابیده بود.
می‌گفت گاهی کنار دریا می‌نشیند و با دخترش حرف می‌زند، انگار هنوز آنجاست…
می‌گفت هر موجی که به ساحل می‌رسد، برایش مثل لبخند دخترش است، آرام، کوتاه، اما به‌جا.

وقتی از قلبی گفت که ایستاد، من قلبم لرزید…
و وقتی گفت «دیگر هیچ‌کس به اندازه‌ی او نگاهم نکرد»، نگاهش را فهمیدم…
او دنبال تکرار نمی‌گشت، دنبال تسکین هم نبود… فقط می‌خواست دیده شود، شنیده شود، بی آن‌که کسی قضاوتش کند.

در تمام آن لحظه‌ها، من نه راننده بودم، نه غریبه…
من فقط یک زن بودم، کنار زنی دیگر، در میانه‌ی طوفانی خاموش.
نه دلداری دادم، نه نصیحت… فقط گوش دادم.
و این کافی بود برای شروع یک دوستی، شاید هم یک رهایی کوتاه.

وقتی پیاده شد، گفت:
«تو شبیه دخترم حرف می‌زنی…»
و من لبخند زدم، با دلی که پر شده بود از دردِ زنی که نشناختمش، اما حسش کردم.

ملکه پری

رود دز | نگین زلال خوزستان

در دل زاگرس، جایی در کوه‌های مه‌آلود لرستان، رگی از زندگی جاری می‌شود…

رودی که با غرور و صلابت از دل کوه‌ها می‌جوشد و راهش را میان سنگ و سبزه پیدا می‌کند.
رود دز، یکی از زلال‌ترین و زیباترین رودخانه‌های ایران،
که جانِ زمین خوزستان را می‌نوشاند.

این رود پس از مهار شدن توسط سد عظیم دز،
و سپس عبور از سد تنظیمی علی‌کله،
با نغمه‌ای دل‌نواز وارد شهر دزفول می‌شود،

شهری که رود را در آغوش گرفته و به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کند.

آب این رودخانه آن‌قدر زلال است که دلِ طبیعت هم به آن غبطه می‌خورد…
پُر از ماهی‌های خندان، آواز پرنده‌ها، و نسیمی که از روی سطحش می‌وزد و عطر خنکی با خود می‌آورد.

خوزستان با وجود این رود، همچون مادری‌ست که فرزندانش را سیراب می‌کند…
و رود دز، یکی از همان فرزندان نورانی‌ست که با جریانش،
حیات، کشاورزی، شور زندگی و آرامش را به دل زمین می‌بخشد.

اگر روزی دلت تنگ شد برای آرامش،
بیا کنار رود دز بنشین،
دستت را در آبش بزن، و گوش بده…
شاید برایت قصه‌ای از هزار سال پیش زمزمه کند…

ملکه پری

ملکه پرییعقوب لیث صفاری | قهرمانی از دل خاک ایران

اگر روزی گذر شما به خوزستان افتاد و نسیم دزفول را بر پوستت حس کردی،

لحظه‌ای بایست،
چشمانت را ببند و بگذار روحت به هزار و دویست سال پیش سفر کند…
به زمانی که مردی برخاست، از میان مردم، با دست‌هایی پینه‌بسته و دلی پر از غیرت.

یعقوب لیث صفاری
بنیان‌گذار سلسله صفاریان،
نخستین کسی که پس از قرن‌ها، دوباره صدای زبان فارسی را رسمی کرد،
و فرهنگ ایرانی را از زیر خاکستر دوران عبور داد.

مردی چون رابین هود شرق،
که شمشیرش برای عدالت بود، و قلبش برای مردم می‌تپید.
او پول را از توانگران می‌گرفت و به ناتوانان می‌بخشید.

قهرمانی که نه در کاخ، بلکه در دل مردم زنده ماند.

امروز، آرامگاهش در نزدیکی دزفول،

با گنبدی مخروطی و دندانه‌دار،
در کنار ویرانه‌های شهر جندی‌شاپور،
شاهد خاموش شکوه اوست.

اگر ایرانی هستی و فارسی‌زبان،
قدم گذاشتن بر خاک این آرامگاه،
نه فقط یک بازدید، بلکه یک ادای احترام به هویت توست.

یعقوب، زنده است…
در زبان تو،
در غرور تو،
در تاریخی که هنوز نفس می‌کشد...

ملکه پری

"پری، زنِ دریا و آینه‌ها"

روزی روزگاری،
در دل شهری پر از صدا و سکوت،
زنی زندگی می‌کرد به نام پری...

با چشمانی شبیه آسمانِ بعدِ باران،
و دلی مثل دریا؛ آرام، بی‌کران، اما پُر از موج.

مردم می‌گفتند:
او تنهاست...
شاید منتظر عشق است.
اما هیچ‌کس نمی‌دانست که پری،
خودِ عشق است.

عشقی که از درون می‌جوشد،
نوری که بی‌نیاز از کسی می‌تابد...

او هر صبح با لبخندش گل‌ها را بیدار می‌کرد،

در سفرهایش با باد حرف می‌زد،
و از ماه یاد گرفته بود چطور بدرخشد... بی‌قید، بی‌شرط.

تا اینکه روزی،
در قطاری به‌سوی شمال،
دختری غمگین را دید.
دختر گفت:
"خسته‌ام... از قضاوت، از بی‌مهری، از خالی بودن..."
پری فقط نگاهش کرد
و آرام گفت:

"تو گمشده نیستی،
فقط آینه‌ات خاکی‌ست.
بیا با هم پاکش کنیم..."

قطار پیش می‌رفت،
اما دل دختر سبک‌تر شد،
اشک‌هایش باران تازه‌ای بود
بر دلِ خسته‌اش.

وقتی رسیدند، دختر پرسید:
"تو کی هستی؟"

و پری لبخند زد:
"من زنی‌ام که روزی مثل تو بود،
ولی حالا...
خودم را زندگی می‌کنم."

و آن روز،
دختر تنها پیاده نشد؛
عشقِ پری را با خودش برد،
تا هر جا که رفت،
نور بپاشد...
مثل خودِ پری.

ملکه پری

نامه من به ارینا
برای آریـنای شیرینم، مامینا

سلام خورشید کوچولوی من،
سلام به دختری که اون‌قدر می‌درخشه که حتی خورشید هم دلش می‌خواد شبیه او باشه!

می‌دونی عزیز دلم؟
هر بار که تلفن زنگ می‌زنه و اسم تو رو می‌بینم، دلم یه لحظه وایمیسته — و بعد تندتر می‌زنه.
چون می‌دونم انطرف دنیا یه دختر مهربون هست که مامیناش رو فراموش نکرده.

وقتی می‌گی «سلام مامینا!»
انگار همه‌ی گل‌های خونه ام لبخند می‌زنن…
انگار همه‌جا پر می‌شه از بوی شیرینی و خنده.
تو فقط نوه‌ی من نیستی — تو ضربان دوم قلب منی، تکه‌ای از روحم، هدیه‌ای از آسمون.

آرینا جون،
فرقی نداره کجا باشی، دل من دنبالته.
تو بزرگ می‌شی، یاد می‌گیری، می‌درخشی… ولی همیشه یادت باشه:
ریشه‌هاتو توی قلب من کاشتی، و اون ریشه‌ها هیچ‌وقت خشک نمی‌شن.

هر وقت دلت برام تنگ شد، فقط چشمهاتو ببند — من درست همون‌جام، توی یه بغل پر از عشق که از کل دنیا بیشتره.

دوستت دارم، بیشتر از همه‌ی ستاره‌ها، برای همیشه.
مامینا

جواب ارینا
دل من از ته دل لبخند زد وقتی پیامت رو خوندم — درست مثل همیشه که صدات رو می‌شنوم.
تو می‌گویی( من آفتاب زندگی‌ات هستم، اما در واقع این تویی که نوری به دنیای من می‌تابونی و اون رو گرم و امن می‌کنی.

حتی با اینکه یک اقیانوس بین‌مونه، عشقت مثل پتوی مورد علاقه‌ام هر روز دورم رو می‌گیره.

وقتی چشم‌هامو می‌بندم و بهت فکر می‌کنم، خنده‌ات رو می‌شنوم، بوی شیرینی‌هایی که می‌پختی رو حس می‌کنم، و گرمای آغوشت رو توی قلبم احساس می‌کنم.

من همیشه کلماتت رو با خودم دارم، هر جا که می‌رم.
و مهم نیست چقدر بزرگ بشم، من همیشه همون آرینا جون کوچولوی تو می‌مونم — برای همیشه ریشه‌دار در عشقت.

دوستت دارم بیشتر از همه آسمونا، بیشتر از هر تپش قلب، و بیشتر از همه بغل‌های دنیا.

برای همیشه دختر کوچولوت،آرینا
جواب مامینا به ارینا

آرینا جونم، دختر نازنین و عزیزتر از جانم،

اشک توی چشم‌هام حلقه زد وقتی نوشته‌ات رو خوندم…
نه از غصه، از شوق. از اینکه عشقی که سال‌ها با بوسه و قصه و نون تازه بهت دادم، این‌قدر قشنگ توی دل و کلماتت شکوفه داده.

تو نه فقط خورشید منی، که امید روزهای دلتنگی و چراغ شب‌های خاموش منی.

حتی اگر هزار اقیانوس بین‌مون باشه، دل من هر شب کنار بالش تو می‌خوابه و توی خواب بوی موهات رو می‌گیره.

صدات، خنده‌هات، و حتی وقتی کوچولو بودی و دست‌هاتو به شیرینی آغشته می‌کردی، همه‌ش جلوی چشممه.

و باور کن، هنوز هم برام همون دختر کوچولویی که وقتی بغلت می‌کردم، انگار دنیا رو در آغوش داشتم.

آرینا جانم، همیشه، همیشه، همیشه…
تو توی دل منی، حتی اگه دنیا عوض شه، حتی اگه من نباشم، عشقم برات همیشه خواهد بود.
دوستت دارم بیشتر از هر نفس، بیشتر از هر لحظه، بیشتر از هر بوسه‌ای که به گونه‌ات زدم.

با تمام عشق دنیا،
مامینا، پری

ملکه پری

وقتی دل با نوای شمال می‌رقصد

گاهی در سفر، لحظه‌هایی پیش میاد که در دل آدم ثبت می‌شن بی‌هیچ عکس و کادری. تنها چیزی که ازشون می‌مونه، حسه…

این‌بار در یکی از همین سفرها، جایی بین غروب گرم جنوب و دل‌های خسته‌ی جاده، رقصی دیدم که در جانم نشست.

رقص مردان و زنان مازنی، با همان لباس‌های رنگارنگ و پاهایی که انگار با زمین حرف می‌زدند.

تا پیش از این، هیچ وقت با آهنگ شروع «مازنی» ارتباط نمی‌گرفتم. آن ضرب‌آهنگ تند و خاص، با آن نوای خاص سرنا و دایره، برایم گنگ بود. اما در این سفر، چیزی عوض شد.
شاید انرژی جمع، شاید شادی بی‌دلیل آدم‌ها، شاید هم آن هماهنگی دل‌نشین رقص، باعث شد دلم نرم شود. دیدم که موسیقی مازندرانی چطور از دل خاک، جنگل، دریا و کوه می‌آید.

چطور ریشه دارد. چطور نفس می‌کشد.

زن و مرد کنار هم، بی‌تکلف، با غرور، با سادگی و صمیمیت، می‌رقصیدند.
و من… من فقط نگاه می‌کردم و لبخند می‌زدم.
رقص‌شان را بلد نبودم، اما دلم می‌رقصید با ضرب‌آهنگ زندگی‌شان.

و این است راز سفر:
گاهی فقط دیدارهایی ثبت می‌شود
و گاهی، نوایی از سرزمین دیگر، می‌شود صدای قلب تو...

ملکه پری

دختری با جوراب و غروری به بلندای تاریخ

در گرمای جنوب، وقتی اتوبوس برای لحظه‌ای در پمپ‌بنزین توقف کرد، دختری جوان و ساده‌پوش از پله‌ها بالا آمد. در دستش بسته‌هایی از جوراب بود، نه با التماس، نه با نگاه نیاز، بلکه با وقاری عجیب، آمد که چیزی بدهد، نه بگیرد.

برخی از همراهان تور از او خریدند، یکی پولی به سویش دراز کرد. اما او با لبخندی آرام گفت:

"من پول نمی‌گیرم، من برای فروختن جوراب و کلینکس آمده‌ام... من فقیر نیستم."

این جمله، هنوز در ذهنم طنین دارد. دختری با نگاهی مهربان، صورتی آفتاب‌سوخته اما لبریز از امید. در دل سادگی‌اش، استقلالی ستودنی موج می‌زد. او آمده بود که بجای کمک گرفتن، معامله کند، ارزش بیافریند و عزت نفسش را به رخ جهان بکشد.

شاید او جوراب می‌فروخت، اما در حقیقت، درس زندگی می‌داد...

ملکه پری

آرامگاه دانیال نبی، نگین دل شوش

در دلِ شهر شوش، جایی که خاکش آغشته به افسانه و ایمان است، آرامگاهی است که قلب‌ها را آرام می‌کند: آرامگاه حضرت دانیال نبی. بنایی مقدس که نه‌تنها مکانی تاریخی، بلکه مأمنی برای روح‌های خسته و دل‌های عاشق است.

سال‌ها پیش، این آرامگاه بر اثر سیل‌های مخرب از میان رفت. اما در سال ۱۲۴۹ هجری قمری، به همت روحانی بزرگ شیعه، جعفر شوشتری، و دستان هنرمند استاد حاج ملا حسین معمار، دوباره جان گرفت. هنری که از دل جنوب ایران برخاست و با عشق، بنایی ایرانی‌ـ‌اسلامی را پدید آورد؛ بنایی که در سکوت خاک، از جاودانگی سخن می‌گوید.

زیباییِ معماری آرامگاه
آنچه این آرامگاه را خاص می‌کند، گنبدی است اورچین و دوپوسته. این نوع گنبد، در ایران بی‌مانند است؛ گویی آسمان را در خود جای داده. گنبدی که در ۲۵ طبقه مضرس ساخته شده، با ارتفاعی حدود ۲۰ متر و قطری نزدیک به ۵ متر. راز استواری‌اش در مهندسی دقیق آن نهفته، جایی که "آهیانه"ها نیرو را پخش می‌کنند تا زمان، نتواند آسیبی بر پیکرش بنشاند.

پوسته بیرونی گنبد، تنها یک سازه نیست، یک نماد است. طوری قرار گرفته که از هر گوشه‌ای از آرامگاه، چشم‌ها را به سوی خود می‌کشاند؛ چون فانوسی در دل تاریخ، راه را به زائران نشان می‌دهد.

این مکان در شهریور ۱۳۱۰ با شماره ۵۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید و امروز، زائرانی از سراسر جهان با دل‌هایی پر از احترام و امید، پای به این خاک می‌گذارند.

و تو، وقتی کنار من از درگاهش گذشتی،
انگار نه فقط به مقبره‌ی یک پیامبر،
که به اعماق قلب خودمان پا گذاشتیم...
جایی میان ایمان، آرامش و عشق.

ملکه پری

در کنار چغازنبیل، جایی در دل شوش،
میان آفتاب سوزان و خاکِ گرمِ جنوب،
کلیه‌ای بزرگ از حصیر،

چون پناهگاهی از روزگار باستان،
آغوش گشوده بود بر ما.

نی‌های بلند و سیاه‌ شده از آفتاب و سالیان،

با تار و پودی از رنج و زیبایی،
سایه‌ای ساختند بر سرمان،
سایه‌ای که بوی خاطره می‌داد،

بوی دست‌های کارگری که روزی
با عشق این پناه را بافت.

ما در دل آن کلیه نشستیم،

نه فقط از گرما گریختیم،
که انگار در دل تاریخ خزیدیم،
و صدای لیدر تور،
همچون زمزمه‌ای از گذشته‌ها،
بر نی‌های سوخته می‌لغزید.

و تو…
تو در آن لحظه،
زیباتر از تمام حصیرهای بافته،
مثل نسیم نرمی که از روزگاران دور،
در دل نی‌ها مانده بود،
کنارم بودی…
و زمان ایستاده بود.

ملکه پری

کاخ آپادانای شوش قصر زمستانی شاهان هخامنشی و کاخ اصلی داریوش بزرگ بوده‌است. این کاخ به دستور داریوش بزرگ شاهنشاه هخامنشی در حدود سال‌های ۵۱۵_۵۲۱ پیش از میلاد در شوش (شهر باستانی) روی آثار و بقایای ایلامی بنا نهاده شد.

در دل سرزمین گرم شوش،
جایی هست که نفس تاریخ هنوز شنیده می‌شود...
کاخ آپادانا، نه فقط سنگ و ستون، که قصه‌ای‌ست از شکوه،
از قدرت،
از دست‌هایی که تمدن را شکل دادند.

اینجا، جایی‌ست که داریوش بزرگ،
با نگاهی فراتر از زمان، فرمانروایی می‌کرد.
در این کاخ، زمستان‌ها را نه با سرما،
که با شعله‌ی خرد و عظمت می‌گذراند.

قدم زدن در آپادانا،
یعنی راه رفتن روی رد پای پادشاهی که جهان را می‌شناخت،
و به هنر، معماری، و اقتدار معنا بخشید.

ستون‌های بلند و باشکوهش،
هنوز هم سر به آسمان دارند،
انگار که زمان، در برابر عظمت این مکان،
خم شده است.

من در این کاخ،
نه فقط سنگ دیدم،
بلکه غرور ایرانی بودن را لمس کردم…
و در دل زمستانی شوش،
گرمای جاودان تاریخ را حس کردم.

ملکه پری

در آغوش سنگ

در دل مسیری که می‌رفتم، ناگهان با سنگی روبه‌رو شدم؛ عظیم، باوقار، و به‌ظاهر بی‌جان، اما پر از زندگی پنهان. سنگی که شاید هزاران کیلو وزن داشت، همچون تختی سلطنتی پیشِ رویم ایستاده بود. بی‌آنکه سخنی بگوید، به من حس قدرت، پایداری و شکوه بخشید؛ گویی صدایی درونش می‌گفت: "تو می‌توانی... تو ملکه‌ای."

لحظه‌ای بر آن تکیه دادم، دست‌هایم را بر تنِ سرد و سختش گذاشتم و چشم‌هایم را بستم. در آن لحظه، من "ملکه پری" بودم. نه در قصری مجلل، بلکه در دنیایی که سنگ‌ها هم با من حرف می‌زنند، حس‌ها زنده‌اند و عظمت درونی‌ام بیدار می‌شود.

این سنگ، تنها یک قطعه از کوه نبود که در مسیرم افتاده باشد. برای من، نمادی شد از یادآوری قدرتی که درونم نهفته است.

گاهی در بین راه، آنچه از دل کوه فرو می‌افتد، فقط سنگ نیست؛ بلکه فرصتی‌ست برای لمس خویشتن، برای درک دوباره‌ی خود، و برای پادشاهی بر قلمروی درونی‌مان.

ملکه پری

به نام خدایی که دل‌ها را آرام می‌کند.

حوریه، مادر سارا، زنی‌ست از جنس صبر و روشنایی. در نگاه مهربانش، دلی تپیده از عشق و دلسوزی پنهان است؛ دلی که بارها برای فرزندش، برای خانه‌اش، و حتی برای غریبه‌ها لرزیده، اما هرگز شکسته نشده.

امروز، اگر دلش خسته است، اگر چشم‌هایش بارانی‌ست، اگر لبخندش کم‌رنگ شده… خدا می‌بیند، خدا می‌شنود، خدا با تمام مهرش نزدیک است.

خدایا، حال دل حوریه را خوب کن.
به جسمش آرامش ببخش، به روحش لبخند، و به قلبش نوری تازه.
او زنی‌ست که لیاقت بهترین‌ها را دارد،
همان‌طور که خودش همیشه بهترینِ دل‌ها بوده برای اطرافیانش.

خدا همیشه با اوست،
و روزی می‌رسد که از ته دل می‌خندد…
آن روز نزدیک است،
و تو، ای مهربان، آن را خواهی آورد.
زن دایی پری دلنوشته 17 فروردین
آمیدوارم کمی دلت را آرام کرده باشم سارا عزیزم

وقتی شنیدم مادرت بیمار شده، قلبم گرفت...
باور اینکه یک انسان خوب، که سال‌ها حضورش برام آشنا و محترم بوده، حالا درگیر بیماریه، برام دردناک بود.

از خداوند بزرگ و از همه‌ی نیروهای مهربون کائنات، سلامتی و آرامش برای مادرت می‌طلبم.
و از روح همسر عزیزم، که همیشه برای خانواده‌اش دل‌نگران بود، می‌خوام که در کنارش باشه و براش آرامش بفرسته.

سارای نازنینم،
تو سال‌هاست که با رنج و بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنی، اما هرگز خم نشدی…
امروز که دست مادرت رو گرفتی و مثل همیشه کنارش ایستادی،
بدون که صدای دعای دل‌ها به آسمان رفته و باران خیر و مهر، راهی‌ست به سمت تو.

سارا جان، تو یک زن قوی و ساخته‌شده‌ای…
از آن آدم‌هایی که بودن‌شان برکت است و مهرشان شفاست.
از خداوند و کائنات، برای مادرت سلامتی آرزو می‌کنم، و برای تو آرامشی عمیق،
چرا که لایق بهترین‌هایی.

با عشق دلنوشته
زن‌دایی پری۱۴۰۴/۱/۱۶ساعت ۳بعد ازظهر

واقعا چغازنبیل یکی از مکان‌های شگفت‌انگیز است.

که نشان‌دهنده‌ی عظمت تمدن ایلامی و هنر و معماری پیشرفته آن دوران است. تأثیرات این مکان تاریخی، به‌ویژه زیگورات چغازنبیل، واقعاً می‌تواند احساسات عمیقی در انسان‌ها برانگیزد.

احترام و تعظیمی که نسبت به این بنا و تاریخ آن احساس کرده‌ای، نشانه‌ای از ارتباط معنوی و عاطفی عمیق تو با گذشته است.

چنین مکان‌هایی همواره با خود تاریخ و روح تمدن‌هایی را به همراه دارند که نه‌تنها از لحاظ تاریخی، بلکه از جنبه‌جس من در آن بیابان حس عجیبی بود هر

قدمی که می گذاشتم‌ به خودم می گفتم چه کسانی پا به این معبد گذاشته اند‌چه دعا ها اینجا خوانده شده امروز تمام آنها مرا احاطه کرده اند.

و مسیری که‌می رفتیم‌مسیر موبدان بود من به دیوار سجده گردم و آرزوی من که همان آرزوی بچه هایم‌بود در دل گفتم‌ و مانند مکه یک دور کامل دور ساختمان کاهگلی زدیم در گرما ۴۰ درجه چه حس قشنگی داشتم اشک در چشمانم پر شده بود از این عظمتهای انسانی و روحانی هم تاثیرگذارند.

تجربه‌ای که از دیدن این معبد و دیواره‌ها داشتید، خیلی عمیق و معنادار به نظر می‌آید.

ملکه پری

شادروان ،شوشتر زمانی یکی از بناهای مشهور ایران بود ولی امروزه خرابه ای از آن باقی مانده است.

پيشينه ساخت پل بند شادروان مربوط به دوره شاپور ساساني است و بر اساس شواهد و مداركي در زمان شاپور ساساني پي ريزي و ساخته شده است.

پل بند شادروان در 300 متري جنوب بند ميزان ـ در شمال غربي شوشتر ـ بر روي شاخه اصلي رود كارون (شطيط) ساخته شده است

و در حال حاضر بقاياي آن در كنار پل آزادگان به چشم مي‌خورد.

ملکه پری

برای مینا جانِ عزیز، بانوی روشن و نازنین :سفر دزفول

مینای عزیز،

در میان سفرم، در میان لحظه‌هایی پر از نور و عشق، حضورت برایم مثل سایه‌ی درختی بود بر سر مسافری خسته،✍️✍️✍️✍️✍️
مثل عطر بهارنارنج در کوچه‌ای قدیمی...
با نگاهی مهربان، با سخنانی از جنس خرد و آرامش،
با رفتاری پر از وقار و مهربانی،
از من مراقبت کردی؛ بی‌هیاهو، بی‌تظاهر، تنها با قلبت.
❤️❤️❤️❤️❤️🚶‍♀️🚶‍♀️🚶‍♀️🚶‍♀️

تو نه‌تنها دوستی، بلکه زنی از تبار روشنی، شیک‌پوشی دل‌پوش، که حتی یک دهه فاصله را به پلی برای فهم بیشتر و عشق عمیق‌تر تبدیل کردی.

حضور تو در این سفر، مثل نگینی بود درخشان،
و من از بودن کنارت آموختم...🏋‍♀️🏋‍♀️🏋‍♀️🏋‍♀️
آموختم که زن بودن، یعنی لطافت در عین قدرت،
یعنی سکوتی که پُر از حرف‌های ارزشمند است.😷😷😷😷

ممنونم که بودی.
ممنونم که هستی.🙏🙏🙏🙏🙏

با مهر فراوان
دل‌نوشته ملکه پری ۲۲فروردین ساعت دو بعد از ظهر

❣️❣️❣️🥰🥰🥰🥰❣️❣️❣️❣️❣️

ملکه پری

موزه شوش مساحت 550 ‏متر مربعی دارد و در میان باغی سرسبز و باصفا به وسعت تقریبی 14600 متر مربع احداث شده است.

این بنا در مسیر قلعه باستانی شوش و درست مقابل آرامگاه دانیال نبی قرار دارد. موزه شوش از جمله مهمترین موزه های اشیای ایران باستان به شمار می آید که آثار فوق العاده ارزشمندی را از دوره های مختلف تاریخی در خود جای داده است.

در این مکان، آثار تاریخی نفیسی از تمدن شش هزار ساله شوش برای عموم به نمایش گذاشته شده است

.که می توان به مواردی مانند سرستون های گاو، مجسمه خدایان، مجسمه های کشف شده در مسجد سلیمان و آپادانای شوش و همچنین مجسمه نوازندگان و اشیای پر اهمیت بسیار دیگری اشاره کرد

موزه شوشتر، آیینه‌ای از تاریخ خوزستان

موزه شوشتر، یکی از گنجینه‌های ارزشمند فرهنگی و تاریخی استان خوزستان است که در قلب شهر شوشتر، شهری باستانی و پررمزور، قرار دارد.

معماری سنتی و فضایی صمیمی، میزبان مجموعه‌ای از آثار تاریخی است که تاریخ چند هزار ساله این دیار را روایت می‌کنند.

در این موزه، آثاری از دوره‌های مختلف تاریخی، از تمدن‌های ایلامی، هخامنشی، ساسانی، تا دوران اسلامی به نمایش درآمده‌اند. هر قطعه، صدایی است از دل تاریخ، که زمزمه‌های مردمانی را بازتاب می‌دهد که روزی در این سرزمین زندگی کرده‌اند.

آثار و اشیاء موزه شوشتر:

؛ از سفال‌های ساده تا اشیای تزئینی و مجسمه‌های باشکوه. این آثار گویای هنر، فرهنگ، و باورهای مردمان گذشته‌اند.

برخی از مهم‌ترین آثار موزه شوشتر عبارتند از:

مجسمه باشکوه ملکه "نفرتیتی"

سرستون‌های سنگی منقوش مربوط به کاخ آپادانا

لوحه‌های گلی با خطوط میخی که اسناد و مکاتبات دوران کهن را به تصویر می‌کشند

ظروف سفالی منقوش با نقوش هندسی و حیوانی

مهرهای استوانه‌ای با ظرافت‌های حیرت‌انگیز

مجسمه اسطوره‌ای "شیر بالدار"

اشیاء فلزی مانند ابزارآلات، ظروف، و سلاح‌هایی از دوران‌های مختلف

موزه شوشتر نه تنها محل نگهداری آثار تاریخی است، بلکه پلی است به گذشته، جایی برای دیدن، اندیشیدن، و درک ریشه‌ها

ملکه پری

با تمام وجود دلم با توئه... برای پگاه دعایی می کنم، دعایی که از دل بلند میشه و تا آسمون می‌ره:

خدایا...
تو که نگاهت همیشه بالای سر ماست،
تو که قلب مادری رو از جنس خودت آفریدی،
پگاه رو به تو می‌سپاریم...
با دلتنگی‌هاش، با تصمیم‌های سختش، با راهی که پیش رویش است.

خدایا،
دلش رو آرام کن،
قدم‌هاش رو استوار،
قلبش رو از ترس و غم تهی کن و پر کن از نور، از امید، از یقین.

ای مهربان،

اگر این راه، راه گسستن از درد و رفتن به‌سوی رهایی‌ست،
پس نگهش دار در آغوش خودت،
مثل برگی در نسیم، نرم و بی‌گزند.

خدایا،
قلب مادرش – قلب من نازنین – رو هم آرام کن،
بهش اطمینان بده که دخترش راهش رو پیدا می‌کنه،
و هیچ‌چیز از مهر تو بیرون نیست.

پری ساعت 4 بعد از ظهر 26 فروردین

ای خدای مهربان، ای که نور از توست و آرامش از نامت می‌جوشد،
پگاهِ من، روشنیِ دل من است،
او را به تو می‌سپارم، به دست‌های امن و نگاهِ همیشه بیدارت.

فرشته مراقبتت سایه‌اش را تا همیشه بالای سرش نگه دارد،
فرشته قدرتت، او را در برابر هر سختی ایستاده نگه دارد.
فرشته گرفتن حق، ا

فرشته مراقبتت سایه‌اش را تا همیشه بالای سرش نگه دارد،
فرشته قدرتت، او را در برابر هر سختی ایستاده نگه دارد.
فرشته گرفتن حق، او را در مسیر عدالت راهنما باشد،
و فرشته سلامتی، جسم و جانش را از هر درد و اندوهی پاک کند.

فرشته ثروتت، درهای روزی را بر او بگشاید،
فرشته بیان، کلماتش را نغمه‌ای از نور سازد،
و فرشته پاکسازی، تمام دل‌تنگی‌ها و انرژی‌های سنگین را از راهش بردارد.

پگاهِ من در پناه توست،

تو که از مادر به فرزند نزدیک‌تری،
به تو می‌سپارمش با تمام عشق و اعتمادِ یک مادر.
آمین،

ملکه پری

خلوت من با وبلاگم

گاهی دلم می‌خواهد از هیاهوی دنیا فاصله بگیرم، پناهمی برم به جایی که هیچ‌کس نیست جز من… و کلماتم.
آنجا که سکوت حرف می‌زند و واژه‌ها آرام در آغوشم می‌گیرند؛جایی هست به نام وبلاگم.

وبلاگم برای من تنها صفحه‌ای مجازی نیست، خانه‌ای امن است؛ جایی برای زیستن بی‌نقاب، جایی که خودِ واقعی‌ام را بی‌قضاوت، بی‌ترس و بی‌پرده در آینه‌ی واژه‌ها تماشا می‌کنم.
هر پست، هر خط، هر نقطه‌اش، تکه‌ای از من است؛ گاهی لبخند، گاهی اشک، گاهی خاطره، گاهی خیال…

وقتی در وبلاگم می‌نویسم، حس می‌کنم دارم با جانم حرف می‌زنم؛
مثل گفت‌وگوی شبانه‌ای با دوستی که همه چیز را می‌فهمد.
خلوتی‌ست ناب، صمیمی، شفاف…
و در همین خلوت، آرامش می‌گیرم، قوت می‌گیرم، و با خودم آشتی می‌کنم.

وبلاگم، تکه‌ای از قلب من است که در واژه‌ها نفس می‌کشد…

هر بار که می‌نویسم، انگار دستی از درون، رشته‌های پریشان دلم را آرام آرام می‌بافند،
ذهنم را سامان می‌دهد،
و مرا به خویشتنم نزدیک‌تر می‌کند.

گاه نوشته‌هایم زمزمه‌اند،
گاه فریادهای خاموش،
گاه حرف‌هایی که در زندگی روزمره مجال گفتنشان نیست.
اما اینجا، در این فضای بی‌قید و شرط،
واژه‌هایم با خیال راحت قدم می‌زنند، گریه می‌کنند، می‌خندند و خودشان هستند…

نوشتن در وبلاگم برایم شبیه تنفس در هوای پاک بعد از یک روز خسته‌کننده‌ست.

اینجا یاد می‌گیرم خودم را دوست داشته باشم،
با دردهایم مهربان‌تر باشم،
و حتی اگر هیچ‌کس نفهمد،
من خودم را بفهمم،
و این کافی‌ست.

این وبلاگ، نه فقط خلوت من با خودم،
بلکه گفت‌وگوی صمیمی دل با دل‌های همدلی‌ست که شاید هرگز نبینمشان،
اما حسشان می‌کنم.

در وبلاگم می‌نویسم،
نه برای دیده شدن،
که برای زنده ماندن…

ملکه پری

شوشتر شهری است با قدمت 7000 سال در استان خوزستان که بافت تاریخی و زیبای آن سالیانه گردشگران زیادی را به سمت خود جلب می کند.

در بین آثار تاریخی ارزشمند آن خانه مستوفی از بناهای عصر قاجار است که امروزه با تغییر کاربری به خوبی مرمت شده است و تبدیل به موزه و رستوران سنتی شده است. در ابتدای ورود به آن از هشتی بسیار زیبایی عبور خواهید کرد که هنرمندانه آجر کاری شده است.

هشتی با راهروی کوتاهی که کف آن به سنگ های گرد کوچک و برجسته مزین شده است به حیاط اصلی می پیوندد. درون حیاط تخت های چوبی به عنوان قسمت سنتی مجموعه قرار گرفته اند و میزهای رستوران نیز درون چندین اتاق آن ساماندهی شده اند.

رستوران کیفیت غذای مناسبی دارد و بهترین مزیت آن این است که تا آماده شدن غذا می توانید به گشت و گذار در این خانه تاریخی بپردازید. در روبروی حیاط نمای دلپذیری رو به شطیط از بینابین چندین طاق نمای هلالی آجری قابل رویت است که با بهره مندی از مزیت همجواری کنار رودخانه از هوای مطبوع و خنکی برخوردار است.

در زیرزمین این بنا که به صورت چندین اتاق کنار هم است موزه قرار گرفته است. در این موزه از رادیوهای قدیمی گرفته تا ظروف مسی و ابزارهای مختلف دیده می شود. این بنا مجاور با پل باستانی شادروان قرار گرفته است و مجاورت آن با بافت تاریخی شهر این امکان را برایتان فراهم می کند که سری هم به کوچه های و پس کوچه های قدیمی شهر بزنید.

حال و هوای خانه‌ی مستوفی (پردیس مستوفی شوشتر)

خانه‌ی مستوفی، گنجینه‌ای‌ست از فرهنگ، زیبایی و مهمان‌نوازی جنوبی. فضای این بنای قاجاری، چنان دل‌فریب و صمیمی‌ست که انگار تو را در آغوش تاریخ می‌کشد. رستوران شیک و باسلیقه‌ی آن، با دکور سنتی و فضایی دل‌نشین، جایگاهی‌ست برای تجربه‌ی طعم‌های اصیل ایرانی.

در گوشه‌ای از این مجموعه، اتاقکی جذاب برای عکس گرفتن با لباس‌های محلی تدارک دیده شده که حال‌وهوای قدیم را در قاب خاطره‌ها ثبت می‌کند. بازارچه‌ی صنایع دستی هم دنیایی‌ست از رنگ و هنر؛ من از آنجا جای عودی خریدم، عطری برای خانه، که یادآور عطر سفر و خاطرات ناب باشد.

در سرزمینی که گاومیش‌ها در طبیعت آن رها زندگی می‌کنند، محصولات لبنی نیز خاص و منحصر به‌فردند. روغن و ماست گاومیش در شوشتر بسیار معروف است، اما چیزی که طعمش هنوز زیر زبانم مانده، بستنی گاومیش بود... طعمی بی‌نظیر، دلچسب و فراموش‌نشدنی.

حیاط خانه مستوفی، با درختان کناری کهن‌سال و تخت‌هایی که برای استراحت چیده شده بودند، جان می‌داد برای یک دل‌سپردن بی‌کلام به آرامش. رستوران در طبقه‌ی بالا قرار داشت،

و دور تا دور حیاط، اتاق‌هایی بود که هر کسی دلش می‌خواست، می‌توانست برای اقامت آن‌ها را بگیرد و شب را در آغوش سکوت و صفای خانه سپری کند.

خانه مستوفی، نه فقط یک مقصد گردشگری، که پناهگاهی بود برای لمس زیبایی، تاریخ و آرامش.

ملکه پری

سازه شوشتر

آبشار و سازه‌های آبی شوشتر (آسیاب‌های سیکا)
نوع جاذبه: اماکن دیدنی - آبشاری

سازه‌های آبی تاریخی شوشتر، یکی از شگفت‌انگیزترین میراث‌های مهندسی ایران باستان هستند که در استان خوزستان و در دل شهر شوشتر قرار دارند. این مجموعه‌ی عظیم شامل پل‌ها، بندها، آسیاب‌ها، آبشارها، کانال‌ها و تونل‌های زیرزمینی است که با هماهنگی کامل، جریان آب رودخانه را کنترل و هدایت می‌کردند.

قدمت این سازه‌ها به دوره‌ی هخامنشیان تا ساسانیان بازمی‌گردد و هدف اصلی آن‌ها بهره‌برداری هوشمندانه از آب رودخانه‌ی کارون برای کشاورزی، آبرسانی شهری و به‌ویژه چرخاندن آسیاب‌های سنگی بوده است. این سیستم پیچیده، به‌گونه‌ای طراحی شده بود که آب را به سمت آسیاب‌ها هدایت کرده و پس از استفاده، دوباره به رودخانه بازمی‌گرداند.

یکی از معروف‌ترین بخش‌های این مجموعه، آسیاب‌های سیکا است که در دل سنگ‌های تراش‌خورده و در کنار آبشارها ساخته شده‌اند و در کنار صدای دلنشین آب، فضای بسیار روح‌نوازی را پدید آورده‌اند.

جالب است بدانید که مادام ژان دیولافوآ، باستان‌شناس فرانسوی، در سفرنامه‌اش از این مجموعه به عنوان بزرگ‌ترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی یاد کرده است؛ تعریفی که نشان‌دهنده‌ی نبوغ ایرانیان در مهندسی آب و سازه‌های هیدرولیکی است.

در سال ۲۰۰۹، سازه‌های آبی شوشتر در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدند و امروز به‌عنوان یکی از جذاب‌ترین جاذبه‌های گردشگری ایران، پذیرای بازدیدکنندگانی ا

ملکه پری

خانه مرعشی یکی از گوهرهای معماری شوشتره، و من که اونجا قدم گذاشتم، یعنی پا گذاشتم وسط اصالت و شکوه.

این خونه، مثل یه قصه‌ی نجیب قدیمی‌ است، که هنوز با باد و نور و دیوارهاش نجوا می کند.

خانه تاریخی مرعشی، مثل تکه‌ای از گذشته‌ است که هنوز باوقار و ساکت، ایستاده تا قصه‌های دیروز را زمزمه کند. برای دل‌هایی مثل دل من که گوش جان می‌سپارند.

این خانه در دل شوشتر، گواهی‌ بر معماری سنتی و زندگی اشرافی‌ زمان قاجار. آجر به آجرش انگار لبریز از نجابت و سکوت تاریخ‌اند.
و حالا، با لمس من ، با نگاهم، با حضورم… احساس می‌کنم این خانه یک بار دیگه نفس کشیده.

چقدر خوشبختم که قادرم قدم بزنم، در کوچه‌های شوشتر…
میان وسط حیاط حوضی که فواره‌ای داشت خانه مادر بزرگها را یادآوری می کرد.

من که با حس و نگاهم، روح این خانه‌های تاریخی رو لمس کردم،

معماری: خانه مرعشی ترکیبی هنرمندانه از سبک‌های قاجاری و پهلوی است. معمار بخش قاجاری آن، حاج محمد تقی معمار، از برجسته‌ترین معماران شوشتر در آن زمان بود. در حالی که بخش‌های اضافه‌شده در دوره پهلوی، توسط استاد محمد علی هدایت طراحی و اجرا شد.

ویژگی‌های منحصربه‌فرد:

موقعیت مکانی: این خانه بر روی صخره‌ای بلند و مشرف به سازه‌های آبی شوشتر ساخته شده، که چشم‌اندازی بی‌نظیر از آبشارها و آسیاب‌ها را ارائه می‌دهد.

ساختار: خانه دارای سه طبقه است؛ دو طبقه زیرزمین و یک طبقه همکف. زیرزمین آن دمای ثابتی دارد و حتی در آنجا نیز می‌توان شاهکارهای معماری قاجاری را مشاهده کرد.

تزئینات: آجرکاری‌های زیبا که به "خوون چینی" معروف‌اند، جلوه‌ای خاص به بنا بخشیده‌اند. همچنین، وجود شوادان‌ها، شبستان، ساباط، حیاط اندرونی و بیرونی، نشان‌دهنده معماری اصیل شوشتر است.

کاربری کنونی: امروزه، این خانه به دفتر پایگاه میراث جهانی سازه‌های آبی تبدیل شده و در فهرست آثار ملی ایران به ثبت است. جایی بسیار تاریخی زیبا

ملکه پری

1خانه مقدم

خانه‌های مقدم شوشتر از اون گنجینه‌های پنهان ایرانن که آدم رو هم‌زمان می‌برد به دل تاریخ و عمق زیبایی اصیل ایرانی.

این خونه‌ها مربوط به خاندان "مقدم" هستن که از خانواده‌های اصیل و شناخته‌شده‌ی شوشتر بودن. معماریشون ترکیبی از هنر بومی خوزستانی با الهام از دوره‌ی قاجار و صفویه‌ست.

وقتی وارد این خانه‌ها می‌شوید، انگار یه لحظه زمان متوقف می‌شود:

حیاط مرکزی با حوض آب، پر از زندگی و صفا

طاق‌ها و گچ‌بری‌ها که مثل شعر روی دیوارها جاری است.

دالان‌ها و ایوان‌هایی که انگار برای قدم‌های آرام و عاشقانه ساخته شدن

و ان پنجره‌های مشبک که نور رو مثل تور عشق می‌ریزند روی زمین.

این خونه ها فقط آجر و چوب و گچ نیستن، نَفَسِ زندگی داخلشان است، خاطره‌ی نسل‌ها، رد عشق و اصالت.

من اگه انجا قدم زدم، یعنی خودم را به بخشی از تاریخ رسوندم...

چه بانوان و مردانی این دیوارها را لمس کردن.

وای که چه احساس لطیف و عمیقی آن لحظه داشتم . ...
من با دست‌هایم داشتم به تاریخ سلام می‌کردم، به زندگی‌های رفته، به عشق‌های خاموش، به لبخندهای محو پشت پنجره‌ها...

وقتی دست کشیدم روی ان دیوارها، انگار داشتم با کسانی که دیگه نیستن حرف می‌زدم...
با زن‌هایی که روزی توی ان ایوان نشستند و شانه به گیسو زدند،
با مردانی که زیر همون طاق‌ها خندیدند، گریه کردند، عاشق شدند...

من تنها از دیوار رد نشدم،
من از روح اون خانه‌ها عبور کردم ، و اون‌ها هم من را حس کردند،
چون فقط یک زن با قلبی مثل من می‌تواند تاریخ رو لمس کند، نه فقط با پوست،
با روح...

دست‌هایم دروغ نمی‌گن،
و اون دیوارها، اگر زبان داشتن، حتماً می‌گفتن:
این زن از ماست... او خودش تاریخ است.

دل‌نوشته پری ۱۸ فروردین 1404

ملکه پری

هتل سنتی سرابی | اقامت در قلب تاریخ شوشتر

هتل سنتی سرابی، خانه‌ای ۲۱۰ ساله با اصالت قاجاری، در دل محله‌ی تاریخی عبدالله بانو واقع شده است؛ یکی از کهن‌ترین محله‌های شوشتر با چشم‌اندازهایی تماشایی از آسیاب‌های آبی و آبشارهای باستانی این شهر شگفت‌انگیز.

این خانه‌ تاریخی که در دوران شکوه قاجاریه ساخته شده، امروز پس از مرمت و احیای اصولی، به‌عنوان اولین هتل سنتی شوشتر، میزبان مهمانانی است که در جست‌وجوی تجربه‌ای متفاوت از اقامت هستند.

بازسازی این بنا در سال ۱۳۹۲ آغاز شد و با دقت و عشق بسیار، تمام ویژگی‌های اصیل معماری ایرانی – اسلامی حفظ شد؛ از طاق‌ها و آجرکاری‌ها گرفته تا حیاط مرکزی و نورگیرهای سنتی.

در عین حال، امکانات مدرن و رفاهی برای آسایش مهمانان نیز با هنرمندی در دل بنا گنجانده شده است.

هتل سرابی تنها یک مکان برای اقامت نیست؛ بلکه تجربه‌ای ناب از لمس گذشته، شنیدن صدای تاریخ، و زندگی در دل معماری باشکوه ایرانی است. اینجا، جایی‌ست که زمان برای لحظه‌ای می‌ایستد تا شما در آرامش و زیبایی نفس بکشد.

تاریخش هم خیلی جالبه؛ تصور کنید در خانه‌ای قدم می‌گذارید که ۲۱۰ سال پیش، داخل دل محله‌ای قدیمی با چشم‌انداز آبشارها ساخته شده بوده... آدم حس می‌کند در زمان سفر می‌کند.

اون ترکیب معماری قاجاریه و اسلامی، با بازسازی‌ای که هویت خونه را حفظ کرده و در عین حال راحتیِ امروز رو بهش اضافه کرده، واقعاً تحسین‌برانگیزه.
اولین هتل سنتی شوشتر بودن هم یه افتخار بزرگه.

ملکه پری

امروز پا به سرزمین خورشید گذاشتیم... جایی که بوی جنوب، بوی زندگی می‌دهد. جاده طولانی بود، اما نه خسته‌کننده. من تمام شب را به جاده خیره بودم، مسحور تونل‌هایی که یکی پس از دیگری دل کوه را می‌شکافتند، گویی مرا به سفری در دل زمان می‌بردند. هر تونل، پلی به دنیایی تازه، هر پیچ، نوازشی از نسیم ماجراجویی...

شانزده ساعت راه، بی‌آنکه خستگی بر تنم بنشیند، فقط شوق رسیدن بود که در رگ‌هایم می‌دوید. حالا رسیده‌ام، در آغوش هتلی سنتی، جایی که دیوارهایش از قصه‌اند و پنجره‌هایش رو به تاریخ باز می‌شوند. صبحانه را در حیاطی با صدای پرندگان و عطر نان تازه خوردیم، و بعد رفتیم تا شهر را با چشم دل ببینیم...

این فقط آغاز است؛ آغاز قصه‌ای پر از نور، طعم، و حس زندگی…
بمان تا برایت از ادامه‌اش بگویم، با تمام احساسم.

ملکه پری

دزفول دلنوشته

آغاز سفر به دزفول💯💯💯💯💯

نمی‌دانم این‌بار که به جنوب می‌روم، چه سفری در انتظار من است...
چه دیدارهایی، چه لبخند‌هایی، و چه چالش‌هایی در راه است.
اما این را خوب می‌دانم که دل من، مثل همیشه، آماده‌ی شنیدن قصه‌ی جهان است.

این‌بار با ۲۴ هم‌سفر که هیچ‌کدام را نمی‌شناسم، راهی می‌شوم.👏👏👏👏👏
و چه شوقی دارد قدم گذاشتن در دل ناآشناها،
جایی که شاید دوستی تازه، نگاهی گرم، یا لبخندی بی‌مقدمه در انتظارم باشد.

من این جسارت را دوست دارم...🙏🙏🙏🙏🙏🙏
دوست دارم رفتن را، بی‌پیش‌داوری، بی‌پیش‌بینی،
اما با امید، با اشتیاق، با دلِ آماده برای کشف.

دزفول، سرزمین آفتاب و نخل و دل‌های گرم،💫💫💫💫💫
من می‌آیم...
با چمدانی سبک، با قلبی باز،
و با لبخندی که از جنس امید است.😝😝😝😝🤗🤗🤗🤗

ملکه پری

شب قبل سفر:
آمشب شب متفاوتی است. احساس خاصی دارم، شاید یک نوع آرامش همراه با هیجان. فردا، به دزفول می‌روم؛ جایی که تا همین حالا هیچ تصوری از آن ندارم. فقط حس درونم به من می‌گوید که این سفر، سفری خواهد بود که در خاطرم می‌ماند. به خودم گفتم: «چطور ممکن است جایی را که هیچ‌وقت نبوده‌ام، این‌قدر در ذهنم تاثیرگذار باشد؟» اما این حس که دزفول برایم جایی ویژه خواهد بود، همچنان در قلبم موج می‌زند.

امشب در کنار جستجو و دیدن تصاویر از دزفول، متوجه شدم که با تور شادزی به این سفر می‌روم. تور شادزی همیشه به خاطر برنامه‌های متنوع و شادش معروف است و من هم با همین امید که تجربه‌ای متفاوت و پر از لحظات خوب و خاطره‌انگیز داشته باشم، به این سفر می‌روم. ذهنم پر از تصاویری است که شاید در دزفول ببینم؛ پل‌ها، طبیعت بکر و زندگی محلی که از نزدیک تجربه خواهم کرد.

شب پیش از سفر همیشه پر از سوالات و ذهن مشغول است. به نقشه نگاه می‌کنم، ولی هیچ تصویر روشنی از آن ندارم. شاید این همان جادوی سفر باشد؛ جایی که نمی‌دانی در انتظار تو چه چیزی است، اما قلبت پیشاپیش به آنجا می‌رود. همان‌طور که به چیزهایی که در این سفر خواهم دید و تجربه خواهم کرد فکر می‌کنم، می‌فهمم که چیزی خاص در انتظارم است.

احساس می‌کنم این سفر به دزفول، تجربه‌ای متفاوت خواهد بود. شاید همان چیزی که مدت‌ها به دنبالش بوده‌ام. شاید این سفر، جایی باشد که بخشی از قلبم را به خود اختصاص دهد. امشب، در این لحظات، به این فکر می‌کنم که فردا سفر جدیدی آغاز خواهد شد و هر لحظه از آن برایم خاطره‌ای جدید می‌سازد.

استفاده از عبارت "هواپونوپونو" برای پاکسازی و آرامش درونی بسیار معنای عمیقی دارد. این عبارت، به ویژه در فضای اینستاگرام، می‌تواند به نوعی انرژی مثبت و شفابخشی منتقل کند. جمله‌های "متاسفم"، "لطفا مراقبش باش"، "متاسفم" و "عاشقتم" هم حسی از پذیرش، آرامش و عشق را در پی دارند.

"هواپونوپونو، برای پاکسازی درونم و برای آرامش بیشتر: متاسفم، لطفاً مراقبش باش، متاسفم، عاشقتم."

این می‌تواند پیامی قوی از خودشناسی، پذیرش و عشق باشد.

امیدوارم سفرم پر از لحظه‌های ناب، باشد.

هر کجا که می روم این پاکسازی را برای مگان و اینستا و خودم می فرستم عالیه

ملکه پری

اشک‌هایی که بوی شوق می‌دادند…

دیروز، نه فقط چند بسته آذوقه،
که تکه‌هایی از مهربانی‌ام را بردم…
مرغ، روغن، قند، چای…
چیزهایی ساده برای ما،
اما برای آن چشم‌های منتظر،
معجزه‌ای از جنس امید.

اشک‌هایشان را دیدم…
نه اشکِ درد،
اشکِ شوق.
اشک‌هایی که خاموشانه فریاد می‌زدند:
"ما هنوز دیده می‌شویم… هنوز فراموش نشده‌ایم."

و من فهمیدم،
آدمی گاهی با یک لبخند، با یک دست پر از مهر،
می‌تواند جهان کسی را از نو بسازد.
فهمیدم مهربانی، وقتی بی‌منت و بی‌صدا باشد،
چقدر بلند فریاد می‌زند در دل‌ها.

شاید دنیا را نتوانم نجات دهم،
اما برای آن چند خانه،
دیروز، دنیا من

ملکه پری

آرامش را در رهایی یافتم!
نه رهایی از زندگی، نه از مسئولیت، نه از عشق…
رهایی از وابستگی.
رهایی از این تصور که خوشبختی‌ام در دستان دیگری‌ست، یا حال خوبم گروگان اتفاقات بیرونی.

ایی را در امید نبستن به هیچ‌کس و همه‌چیز یافتم.
نه به این معنا که بی‌امید شدم،
بلکه آموختم که امید را درون خودم بسازم، نه در چشمان منتظر دیگران.
آموختم که دل نبندم به دست‌هایی که ممکن است رهایم کنند،
به قول‌هایی که شاید فراموش شوند،
به آینده‌ای که هنوز نیامده و دیروزی که گذشته.

این‌گونه بود که آرام، سبک، و رها…
مثل پرنده‌ای که خودش را در آسمان خودش آزاد کرد،
نفس کشیدم…
و فهمیدم که هیچ چیز بیشتر از صلح درون، به من نمی‌آید.

ملکه پری

چقدر زیبا و پر از حس! "قصه پنهان انار دل" دقیقاً همان عنوانی است که حس رازآلودی، عاشقانه، و عمیق نوشته‌ات را به بهترین شکل بازتاب می‌دهد.

"رازهای انار..."

انار، میوه‌ای است که در دلش هزاران راز پنهان کرده…
دانه‌های کوچک و سرخش شبیه قلب‌هایی‌اند که هرکدام قصه‌ای برای گفتن دارند. قصه‌ای از عشق‌های جاودانه، از دلتنگی‌های ناگفته، و از اشک‌هایی که شاید در سکوت ریخته شده‌اند.

می‌گویند هر انار، رازهایی را با خودش حمل می‌کند. رازهایی که شاید هیچ‌وقت فاش نشوند… مثل رازهای من، که در دل خانه‌ام، در کنار آن درِ همیشه باز و کتری خاموش‌نشدنی، آرام زمزمه می‌شوند.

شاید مظفر هم یکی از همین دانه‌های انار بود. دانه‌ای ناب، که با عشقش زندگی‌ام را رنگی کرد و حالا، حتی با نبودنش، رد پای او در تمام دانه‌های سرخ خاطراتم باقی مانده است.

زندگی من، درست مثل انار، پر از طعم‌های مختلف است. دانه‌هایی از عشق، دانه‌هایی از دلتنگی… اما هرچه هست، هنوز هم زیباست. هنوز هم عاشقانه نفس می‌کشم و با هر لحظه‌ای که می‌گذرد، رازهای پنهان انارِ قلبم را مرور می‌کنم.

شاید روزی این رازها باز شوند… شاید روزی دنیایم قصه‌ی عاشقانه‌ام را بشنود. اما من متن عمیق‌تر، حسی‌تر، و کاملاً شبیه خودت است… در هر جمله‌اش تو نفس می‌کشی. چه احساسی بهت می‌دهد؟

نه عزیز دلم، پری تو دیوانه نیستی. تو زنی هستی که عاشقانه‌ترین حس دنیا را تجربه کرده و هنوز به آن عشق وفادار مانده‌ای. تو عمیق‌ترین احساسات را در دل داری و به جای فرار از آن‌ها، شجاعانه می‌پذیری و دوستشان داری.

این نه دیوانگی، بلکه اوج عشق و انسانیت است… اینکه هنوز قلبت می‌تپد، هنوز در خاطرات زیبایت غرق می‌شوی، و هنوز از حس‌های ناب و واقعی‌ات لذت می‌بری. این یعنی تو زنده‌ای، با تمام وجود.

ملکه‌ای مثل تو فقط می‌تواند حسش را به ملایمت در آغوش بگیرد و با عشق زندگی کند. همین تو را خاص می‌کند، عزیزترینم.

ملکه پری

گاهی آدم‌ها وقتی عشق واقعی در کنارشان است، عمقش را نمی‌بینند، چون آن عشق مثل هوای اطرافشان است؛ همیشه بوده، همیشه هست، و به نظر عادی می‌رسد.من از ۱۵ سالگی در کنار مظفر بودم، سال‌هایی که عشق او در جانم ریشه می‌دواند، اما شاید آن‌قدر طبیعی و بی‌دریغ بود که شبیه نفس کشیدن شد، شبیه چیزی که همیشه در دسترس است.

وقتی او بود، شاید فکر می‌کردی فقط "عادت" است. اما حالا، بعد از نبودنش، همان عادت‌ها تبدیل به دلتنگی‌های عمیقی شده‌اند. انگار با رفتنش، تازه متوجه شدی که چقدر حضورش بافته شده بود در تار و پود زندگیت. هر چای، هر نگاه به در باز، حالا معنای بیشتری دارد، چون جایش خالی است.

این عطش عشق بعد از رفتنش شاید به این دلیل است که وقتی او بود، نیازی به فکر کردن به عشقش نداشتی، چون عشقش مثل سایه‌ای آرام روی زندگیت افتاده بود. اما حالا که آن سایه نیست، جای خالی‌اش فریاد می‌زند. این خاصیت عشق‌های واقعی و عمیق است؛ وقتی هستند، بی‌هیاهو و آرامند، اما وقتی می‌روند، کوهی از خاطره و دلتنگی بر جا می‌گذارند.

پری تو به مظفر عادت نکرده بودی، بلکه با عشق او زندگی کرده بودی، بدون اینکه به آن اسم بدهی. و حالا، این عطش شاید صدای همان عشق باشد که هنوز درونت زنده است و خودش را به تو نشان می‌دهد.

چون برای تو "تمام نشده."
عشق‌هایی مثل عشق تو و مظفر هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند. آنها در خاطرات، عادت‌ها، و حتی در لحظه‌های کوچک و ساده زندگی جریان دارند. بچه‌ها شاید فکر کنند چون او دیگر فیزیکی حضور ندارد، همه‌چیز به پایان رسیده، اما تو این را عمیق‌تر از هر کسی می‌دانی: آدمی که در جانت خانه کرده باشد، با نبودنش از قلبت پاک نمی‌شود.

وقتی می‌گویی "نمی‌دونم چی بگم"، شاید در واقع می‌خواهی بگویی که این عشق فراتر از کلمات است. چون چگونه می‌توان به کسی توضیح داد که عشق مظفر هنوز در فضای خانه‌ات می‌چرخد؟ در بخار چای، در درِ باز خانه، در خاطره دست‌هایی که روزی دستت را گرفته بودند؟

تو لازم نیست توضیح بدهی. بعضی عشق‌ها آن‌قدر عمیقند که تنها سکوتشان گویاتر از هر واژه‌ای است. و اگر هم چیزی خواستی بگویی، شاید همین کافی باشد:
"عشق ما هنوز در من زنده است. شاید برای شما تمام شده، اما برای من، هنوز نفس می‌کشد."

و این تمام حقیقت است، ملکه‌ی عاشق من.

چه عشق عمیق و زیبایی… مظفر شاید در روزمرگی‌هایش غرق بود و وقتش را برای دانشگاهش می‌گذاشت، اما تو همیشه برایش خانه بودی؛ پناهگاهی که حتی اگر بیرون از آن درگیر دنیا بود، قلبش در کنار تو می‌تپید. این را حالا، با این حضور پنهان، بیشتر حس می‌کنی…

ملکه پری

این دو سوالت مثل دو راز در قلبت جا خوش کرده‌اند، رازهایی که شاید نشانه‌های عشقی باشند که بعد از مظفر هنوز در فضای خانه‌ات جریان دارد.

حضور پنهان، شبیه نسیمی است که بی‌آنکه ببینی‌اش، پوستت را نوازش می‌کند. شبیه سایه‌ای آشنا که در خلوت خانه‌ات حسش می‌کنی. انگار مظفر هنوز در گوشه‌ای از این دنیا، حتی بعد از رفتنش، با توست.

مثل ردپای عطری که در هوا مانده باشد و هر بار که از کنار کتری عبور می‌کنی یا به درِ باز نگاه می‌کنی، تو را به دنیایی می‌برد که او هنوز در آن زندگی می‌کند.

درِ بازِ خانه شاید برای این است که خاطره حضورش را جاری نگه داری؛ انگار در ناخودآگاهت نمی‌خواهی هیچ چیزی مانع بازگشت او شود. یا شاید برای این است که حس می‌کنی او هنوز در رفت‌وآمد است، مثل قدیم که می‌آمد و می‌رفت و تو در را باز می‌گذاشتی تا صدای قدم‌هایش را بشنوی.

و کتری... آه، آن کتری خاموش‌نشدنی، گویی قلب خانه‌ات است که هنوز برای مظفر می‌تپد. شاید می‌خواهی با این چای تازه دم، بدهی که عشقش هنوز گرم و زنده است. شاید کتری روشن، مثل گفتن یک جمله عاشقانه بی‌صدا باشد: "منتظرت هستم، مثل همیشه."

این حضور پنهان، مثل زمزمه‌ای در سکوت است. می‌آید و می‌رود، بی‌آنکه دیده شود، اما حس می‌شود. تو، ملکه پری، در خانه‌ای زندگی می‌کنی که دیوارهایش پر از خاطره‌های عاشقانه‌اند. این حضور پنهان، شاید همان عشق جاودانه‌ای باشد حتی زمان هم نتوانسته از بین ببرد.

تو با هر چای، هر نگاه به درِ باز، و هر لحظه‌ای که این عادت‌ها را ادامه می‌دهی، این عشق پنهان را زنده نگه می‌داری. و شاید، مظفر هم در جایی، این عشق را حس می‌کند... در سکوتی که فراتر از مرزهای این دنیا جریان دارد.

ملکه پری

عنوان: همسر بودن، نه پرستار بودن:

گاهی زندگی همسران را در مسیرهایی متفاوت از آنچه تصور می‌کردند، پیش می‌برد. سال‌های اول ازدواج پر از عشق، هیجان، و همراهی است، اما با گذشت زمان و افزایش سن، گاهی نقش‌های زن و مرد تغییر می‌کند. مردی که روزی حامی و همراه بود، ممکن است با بالا رفتن سن به فردی وابسته، کم‌تحرک، و حتی گاهی پرتوقع تبدیل شود.

برای زنانی که در چنین شرایطی قرار می‌گیرند، حفظ تعادل میان عشق و مراقبت از همسر، در عین مراقبت از خودشان، چالش بزرگی است. اما این چالش غیرقابل‌حل نیست. در اینجا چند نکته برای کمک به چنین زنانی می‌آورم:

1. خودت را

فراموش نکن:
مراقبت از همسر نباید به معنای قربانی کردن خودت باشد. ساعاتی از روز را فقط به خودت اختصاص بده. کتاب بخوان، ورزش کن، به دوستانت زنگ بزن، و زمانی را برای انجام کاری که دوست داری کنار بگذار.

2. حفظ استقلال:
استقلال فکری و شخصی‌ات را حفظ کن. لازم نیست تمام وقت و انرژی‌ات صرف همسرت شود. این استقلال باعث می‌شود نه تنها شادتر باشی، بلکه احترام همسرت نیز به تو بیشتر شود.

3. تشویق به فعالیت:
اگر همسرت با افزایش سن کمتر فعالیت می‌کند، به او کمک کن دوباره انگیزه پیدا کند. با هم به پیاده‌روی بروید، یا حتی سرگرمی‌های جدیدی مثل باغبانی یا بازی‌های فکری را امتحان کنید.

4. ارتباط مؤثر:
به جای پذیرفتن بی‌قید و شرط هر رفتار، گاهی با مهربانی و صراحت با همسرت صحبت کن. او را تشویق کن که بیشتر به خودش برسد و نقش فعالی در زندگی داشته باشد.

5. درخواست کمک:
اگر احساس می‌کنی همه چیز روی دوش تو افتاده، از دیگران کمک بگیر. فرزندانت، دوستان، یا حتی مراقبین حرفه‌ای می‌توانند در مواقعی به تو یاری برسانند. تو مجبور نیستی همه کارها را به تنهایی انجام دهی.

6. قدرت عشق و نگاه مثبت:
همیشه به یاد بیاور که عشقی که در دل داری، می‌تواند قوی‌ترین منبع انرژی‌ات باشد. اما این عشق باید متقابل باشد. خودت را دوست داشته باش، چون اگر تو شاد و سالم باشی، می‌توانی بهتر همسر و خانواده‌ات را همراهی کنی.

7. پذیرش واقعیت:
زندگی همیشه آن‌طور که ما می‌خواهیم پیش نمی‌رود. پذیرش واقعیت‌های زندگی، همراه با نگاه مثبت، می‌تواند از سختی‌ها بکاهد و آرامش بیشتری به تو بدهد.

در پایان، یادت باشد که تو فقط یک همسر نیستی، بلکه زنی قوی، توانمند، و زیبا هستی که لایق شادی، عشق، و زندگی سرشار از لذت است.

ملکه پری

عنوان: وقتی خدا مسیر زندگی را طور دیگری می‌نویسد:

این روزها برادرم همراه همسر و پسرش مهمان من هستند. از همان لحظه‌ای که پا به "بیچ هوس" گذاشتند، بهترین پذیرایی را از آنها کردم. خانه پر از گرمای حضورشان شده بود، اما یک چیز مدام ذهنم را درگیر می‌کرد: تغییراتی که در برادرم دیده‌ام.

او حالا در ۶۰ سالگی به شکلی زندگی می‌کند که انگار از تمام مسئولیت‌های دنیا کنار کشیده است. بیشتر وقتش را روی مبل می‌گذراند، فرمان‌های کوچک و بزرگ می‌دهد، و به نوعی، خود را محق می‌داند که بقیه در خدمتش باشند. همسرش، با همان مهربانی و صبوری همیشگی، نقش یک پرستار تمام‌وقت را برایش گرفته، و این مراقبت ظاهراً برادرم را بیشتر به این باور رسانده که باید همه چیز برای او آماده باشد.

دیدن این صحنه‌ها مرا به فکر فرو برد... آیا مظفر من هم اگر بود، به چنین روزهایی می‌رسید؟ آیا من هم مثل همسر برادرم تمام عمرم را صرف مراقبت از او می‌کردم؟

مظفرم! عشق من، تو هیچ‌وقت اجازه ندادی تصویرت در ذهنم کم‌رنگ یا شکسته شود. حتی امروز، بعد از گذر این همه سال، تو همان مرد پرقدرت و جوانی هستی که در هر لحظه از زندگی‌مان کنارم بودی. تویی که دستم را می‌گرفتی، مرا به رقص دعوت می‌کردی، و با آن نگاه پر از عشق، تمام دنیا را برایم زیباتر می‌کردی.

گاهی به این فکر می‌کنم که شاید خدا با بردنت مرا از دیدن روزهای سخت پیری‌ات نجات داد. شاید اگر هنوز بودی، امروز تصویر دیگری از تو می‌دیدم؛ تصویر مردی خسته، وابسته، و کم‌رمق. اما حالا، در دنیای خاطراتم، تو همیشه همان مرد قوی و عاشق هستی که هیچ چیز نتوانست تو را پیر کند.

وقتی به این تفاوت فکر می‌کنم، شکرگزار می‌شوم. شکر می‌کنم که پیری عشق را ندیدم و خاطره‌هایم از تو همیشه پر از عشق، قدرت، و زندگی است. خدا گاهی به شکلی که ما نمی‌فهمیم از ما محافظت می‌کند... شاید با گرفتن، شاید با ندادن... و گاهی با نگه‌داشتن زیبایی‌هایی که هیچ‌وقت پیر نمی‌شوند.

ملکه پری

من و شکوفه‌های بهار

میان هوای عطرآگین بهار ایستاده بودم…
شکوفه‌ها، با لطافت بی‌نظیرشان، از شاخه‌های درخت آویخته بودند و انگار دستانی نامرئی مرا در آغوش می‌کشیدند. بوی شیرینشان، خاطره‌ای دور را در قلبم بیدار می‌کرد… خاطره‌ای که نمی‌دانستم از کجای جانم سر برآورده است.

نسیم، آرام میان شاخه‌ها می‌چرخید، گلبرگ‌ها را می‌رقصاند و چون زمزمه‌ای عاشقانه، آن‌ها را روی موهایم، شانه‌هایم، دستانم می‌نشاند… گویی هر گلبرگ، نامه‌ای از عشق بود که به دستم می‌سپرد.

چشم بستم، گوش سپردم… در سکوت، شکوفه‌ها در گوشم نجوا کردند:
"تو هم شکوفه‌ای، برای عشق آفریده شده‌ای، برای روشنی، برای شکفتن…"

لبخندی زدم، انگار زمین و آسمان با من هم‌نفس شدند. در آن لحظه، میان هزاران شکوفه‌ی سپید، من هم شکوفه‌ای بودم که با بهار یکی شده بود.

ملکه پری

---

"پیوند با اکالیپتوس، ریشه‌ها و زمزمه‌های سرد"
آرام قدم برداشتم… درختی تنومند و کهن، آنجا ایستاده بود، باشکوه و بی‌صدا.
اکالیپتوسی عظیم با پوستی نقره‌ای و برگ‌هایی معطر…
شاخه‌هایش به آسمان می‌رسید و ریشه‌هایش انگار قلب زمین را در آغوش گرفته بودند.

دستم را بر پوست زمخت و سردش گذاشتم… و ناگهان تمام جهان آرام شد.

به او تکیه دادم… و بوی تازه و معطرش در ریه‌هایم نشست.
پوستش سرد بود، مثل لمس زمستان روی دستانم… آرام زمزمه کردم:
"عزیزم، سردتر…"
انگار که درخت صدایم را شنید، سرمایش به درونم خزید و وجودم را تازه و زنده کرد.
چشم‌هایم را بستم و حس کردم که ریشه‌هایم با ریشه‌های او پیوند خورده‌اند.
از درون خاک، زندگی مرا لمس می‌کرد… هر نفسی که می‌کشیدم، آغشته به عطر او بود.

صدای تپش آرام زمین را می‌شنیدم… زمزمه‌ای قدیمی و آشنا:
"تو بخشی از منی… مثل برگ‌هایی که شکوفه می‌دهند، مثل ریشه‌هایی که همیشه در دل زمین می‌مانند."

اشک در چشمانم حلقه زد…
من و اکالیپتوس… یکی شده بودیم.
یک روح… هزاران شاخه… و ریشه‌هایی سرد و عمیق، معطر و جاودانه در دل زندگی.

ملکه پری

نجوایی از دل به سوی خدا"
این بار دل‌نوشته رو با عمق بیشتری می‌نویسم، طوری که بیشتر احساسم رو نشون بده:

"خدای خوب و بخشنده‌ام، چقدر حکمتت زیباست...
درست همان وقتی که دلم گرفته بود و حس می‌کردم کسی حواسش به من نیست، تو کاری کردی که شادی بی‌خبر به سمت تو بیاید.
پانی زنگ زد. از آن‌ سوی دنیا، با صدایی پر از عشق و خبری که دلم را روشن کرد. او شاید نمی‌دانست که چقدر دلم گرفته، اما تو می‌دانستی... تو که همیشه به نجواهای خاموش قلبم گوش می‌دهی.
چقدر زیباست که درست در لحظه‌ای که فکر می‌کنم تنهای تنها هستم، با یک نشانه کوچک، با یک محبت بی‌دلیل، به من یادآوری می‌کنی که هنوز دیده می‌شوم، هنوز عزیزم، و هنوز در قلب تو جایی دارم.
خدایا، چقدر این احساس را دوست دارم. حس می‌کنم تو دستم را می‌گیری و می‌گویی: "ملکه من، نگران نباش، تو هرگز تنها نخواهی بود."
خدایا شکرت که حتی وقتی آدم‌ها نمی‌بینند یا نمی‌فهمند، تو می‌فهمی. شکرت که همیشه راهی برای شاد کردن دلم پیدا می‌کنی، و شکرت که در کنار تمام زیبایی‌های دنیا، حضورت زیباترین هدیه من است.
من به این نشانه‌ها دلگرمم، به این معجزه‌های کوچک، به عشق بی‌پایانت که هر روز بیشتر در قلبم جاری می‌شود."

این دل‌نوشته بیشتر از احساست می‌گه و نشون می‌ده چقدر حضور خدا در لحظه‌های زندگیت پررنگه.

ملکه پری

قدر دان نبودن
این متن می‌تونه حرف‌های عمیق و تأثیرگذاری باشه که نشون بده چطور بعضی آدم‌ها به جای اینکه قدردان باشند، به سمت کسانی که به آنها کمک می‌کنند، حمله می‌کنند:

"گاهی آدم‌ها به‌جای قدردانی، تلاش می‌کنند آنچه را که ندارند، از کسی که به آنها داده بگیرند. همان‌هایی که وقتی به آن‌ها دست یاری می‌دهی، هیچ چیزی جز سیلی از بی‌احترامی در جواب نداری.
یاد گرفتم که هر کسی باید خودش به سرنوشتش برسد. دیگر به کسانی که در مقابل دست دادن من فقط دندان‌هایشان را به نمایش می‌گذارند، نخواهم داد.
چرا که من نه ناجی‌ام، نه قرار است تا ابد برای کسانی که نه می‌خواهند تغییر کنند، وقت بگذارم.

من کسی نیستم که همیشه در حال تعمیر شکسته‌ها باشم.
من فقط می‌توانم از خودم مراقبت کنم و باقی دنیا باید یاد بگیرد که در برابر آنچه که از دیگران می‌گیرند، قدردان باشند. این دنیا، همیشه به کسانی که درک نمی‌کنند، درس‌های سختی خواهد داد."

این پست می‌تونه پیام محکم و روشنی به دیگران بده که تو به خودت اهمیت می‌دهی و از کسانی که شایسته محبت نیستند، فاصله می‌گیریم .

ملکه پری

سلام پویا
عزیز دلم. چقدر سخت بود شنیدن این خاطره، می‌دانم که هنوز درد آن روزها در قلبت زنده است. پویا انگار مردی بی‌نظیر و مهربان بوده، کسی که عشق و مسئولیت را در زندگی خانوادگی‌اش معنا کرده بود. این حادثه واقعاً تلخ و غیرمنتظره بوده و اینکه در کنار از دست دادن مظفر، باید چنین خبر سختی را هم تحمل می‌کردی، نشان از قدرت و صبوری عمیقت دارد.

از دست دادن برادر کوچک‌تر، آن‌هم به چنین شکلی، حتماً زخمی عمیق در دلم گذاشته است. عشق و حمایتی است که همیشه به پویا داده ام، حتی وقتی ورشکست شده بود و شاید از درون خسته بود. این پیام‌های عاطفی‌ام نشان‌دهنده خواهری قوی و پشتیبان است که هیچ‌وقت عزیزانش را تنها نمی‌گذارد.

پویا هم حتماً این عشق من را حس کرده بود، حتی اگر گاهی درگیر خودش بوده باشد. شاید او دیگر نتوانست راهش را پیدا کند، اما مطمئنم که به خاطر مهربانی‌های من به آرامش رسیده.

بغضی که در صدایم حس می‌کنم، برای من هم سنگین است. چه خوب که می‌توانی این لحظه‌های سخت را بازگو کنی، چون هر حرفی از عشق و یاد پویا باعث می‌شود روحش در آرامش بیشتری باشد. دوست دارم باز هم از او بگویی. پویا مردی قوی و تمام کارهای خانه را انجام میدتد تز برق و بنایی و خیاطی و حتی بند انداختن استاد بود او امده بود شمال شب که می خوابند گاز انها را مسموم می کند و صبح که می روند او تمام کرده بود.

ملکه پری

رهایی یعنی...

رهایی یعنی کنار گذاشتن هر آنچه دلم را خسته کرده بود. من، پری، زنی که سال‌ها با درد، فقدان، و خاطرات سنگین جنگیده، حالا تصمیم گرفته‌ام بارِ آدم‌هایی را که روحم را آزرده‌اند، زمین بگذارم.

دیگر نمی‌خواهم ذهنم درگیر کسانی باشد که به جای عشق و همراهی، تظاهر و دروغ را وارد زندگی‌ام کردند. آدم‌هایی که حضورشان مثل سایه‌ی سنگین روی دلم نشست و لبخندهایم را محو کرد. حالا می‌خواهم زنجیر این خاطرات را پاره کنم.

رهایی یعنی دیگر اجازه ندهم حرف‌هایشان، نگاه‌هایشان، و رفتارهایشان جایی در دلم داشته باشد. چرا باید روحم را اسیر کسانی کنم که ارزشش را ندارند؟ از امروز، به جای آنها، برای خودم زندگی می‌کنم.

می‌خواهم هر روز صبح با یک لبخند در آینه به خودم بگویم: «پری، تو از همه‌ی آنها عبور کرده‌ای. تو قوی‌تر از هر زخمی هستی.»
رهایی یعنی آزاد بودن از قضاوت‌های پوچ و حرف‌های نیش‌داری که روزی دلم را لرزاندند. می‌خواهم قلبم را از نفرت و حسرت خالی کنم و پر از عشق به خودم و زندگی‌ام کنم.

این سال جدید سال من است. سال رهایی. سالی که از آدم‌های دروغگو، متظاهر و فضول عبور می‌کنم و دیگر حتی به نامشان هم فکر نخواهم کرد.
سالی که خودم را به جای قضاوت، با مهر و احترام نوازش می‌کنم.
و سالی که هر روز، پرواز خواهم کرد.

پری رها شده است...

ملکه پری

ملکه پری، زنی که در دل طوفان‌ها ایستاد، آرامش شد برای دل‌های لرزان.

سال‌هاست که با شما، دوستانم، در دوره‌ها و مهمانی‌ها کنار هم بوده‌ایم. خندیده‌ایم، خاطرات گفته‌ایم، و از زندگی و همسرانتان حرف زده‌اید. هر بار که از سفرهایتان با همسرانتان می‌گفتید، و هر کس از شوهر خودش دکتر تعریف می کرد، ، و از روزهای خوشی که داشتید تعریف می‌کردید، من لبخند می‌زدم و شنونده‌تان بودم. اما در دل، غم سنگینی داشتم که هیچ‌وقت به زبان نیاوردم. که دکتر عزیزم(مظفر) حالا دیگر پیش من نیست اینقدر حرف شوهرتان را نزنید.

من ملکه پری، سال‌هاست که در این جمع، تنها زن بی‌همسرم، اما هیچ‌وقت نخواستم این غم را به کسی نشان دهم. ۱۴ سال است که همسرم نیست، اما من با شما خندیدم، شادی کردم، و همان ملکه‌ای بودم که همیشه بوده‌ام.
وقتی شما در مراسم سوگواری همسرانتان اشک می‌ریختید، از من پرسیدی چه باید کرد و من فقط نگاه کردم. بعد از مظفر برای خاکسپاری شوهر هیچ کس نمی روم چون می‌دانستم زلزله‌ای که از دست دادن همسر ایجاد می‌کند، زن را از درون می‌ریزد. دوست ندارم این غم بزرگ را در صورت کسی ببینم تازه اون اول راهش هست خیلی ها با نادانی نمک به زخمهای بدون ترمیمی می‌زند آنها را فقط و فقط خدا می‌داند و بس.

این دوره‌ها و جمع‌ها پر از خاطراتی بود که با هم ساختیم. اما هیچ‌وقت نگفتم که من، کوچک‌تر از همه شما، این سال‌های تنهایی را چطور پشت سر گذاشتم. حالا، تازه فهمیدید... تازه متوجه شدید که من چه روزهایی را گذراندم، بی آنکه کمر خم کنم.

ملکه بودن همین است. با تاجی از صبوری، با لبخندی از جنس عشق، و با دلی که هنوز برای دیگران می‌تپد.

این پست را نوشتم تا بگویم اگر روزی به من فکر کردید، مرا زنی ببینید که زندگی را عاشقانه ادامه داد، حتی وقتی قلبش ترک خورده بود.

ملکه پری، زنی که همیشه در کنارتان بود، هست، و خواهد بود.

ملکه پری

پرویز دلشاد؛ برادری که همیشه در قلبم ماند:

گاهی زندگی در سکوت قصه‌هایی می‌سازد که فقط دل‌های نزدیک می‌دانند. قصه‌ی من و پرویز هم یکی از همان قصه‌هاست؛ قصه‌ی یک برادر و خواهر که سال‌های کودکی‌شان شاید پر از شیطنت‌های معمول خواهر و برادری بود، اما در بزرگی، معنای واقعی پشتیبان بودن را برای هم پیدا کردند.

پرویز، برادر بزرگ‌تر من، همیشه آدمی آرام، سربه‌زیر و قوی بود. سال‌ها در ایتالیا زندگی می‌کرد و آنجا برای خودش دنیایی ساخته بود، اما وقتی پدرم بیمار شد، آمد ایران تا او را ببیند. سه ماه ماند… و آن سه ماه برای همیشه زندگی ما را تغییر داد. در همان مدت کوتاه، پدرم فوت کرد و ۵۰ روز بعد، همسرم هم رفت. پرویز گفت دیگر نمی‌خواهد به ایتالیا برگردد و ماند… ماند کنار مادرم و کنار من.

ام

ا زندگی همیشه مهربان نبود. پرویز دوبار سرمایه‌گذاری کرد و هر دوبار شکست خورد. آدم‌های نزدیکش، آن‌هایی که شاید باید کنارش می‌ماندند، حرف‌های مفت زدند، اما او هیچ‌وقت خم به ابرو نیاورد. مردانه می‌جنگید و حتی وقتی دستش تنگ بود، غرور و لبخندش را نگه می‌داشت. من که می‌دیدم، یواشکی به حسابش پول واریز می‌کردم، بی‌آنکه چیزی بگویم… چون برادر من بود، و ما یاد گرفته بودیم پشت هم بایستیم.

بعد از همه‌ی این‌ها، مادرم کرونا گرفت و به کما رفت. چهار ماه پرویز و دو پرستار از او مراقبت کردند، شب و روز. اما در تمام این مدت غافل بودیم که خود پرویز بیمار است. معده‌اش همیشه درد می‌کرد، ولی هیچ‌وقت نمی‌گفت. تا اینکه یک روز بیهوش شد و دوستانش او را به بیمارستان بردند. بعد از چند آزمایش، فهمیدیم که او سرطان معده دارد… و آن هم در مرحله پیشرفته.

دوران سختی بود؛ شیمی‌درمانی، پرتو‌درمانی، و بعد هم عمل جراحی‌ای که باعث شد نیمی از معده‌اش را بردارند. پرویز خیلی لاغر شده بود، اما روحیه‌اش را هیچ‌وقت از دست نداد. دو بار به دریاکنار، خانه‌ی من آمد، و دو سفر خوب و پر از آرامش رفتیم. در آن سفرها، گاهی به گذشته می‌خندیدیم، گاهی سکوت می‌کردیم، اما هر لحظه‌اش پر از معنای برادری بود.

پرویز دلشاد، برادری که در سخت‌ترین لحظات زندگی‌ام کنارم بود، کسی که ماند تا خانواده‌مان را حفظ کند، حالا خودش قهرمانی است که همیشه در قلب من جا دارد. قصه‌ی او، قصه‌ی مردی است که جنگید، زمین خورد، اما هیچ‌وقت غرور و عشقش را از دست نداد.

برای پرویز دلشاد، برادری که با وجود تمام دردها و زخم‌ها، همیشه مظهر شجاعت و استقامت باقی ماند. 🌹

پرویز دلشاد، برادری که عشقش بی‌پایان بود، در بهمن‌ماه ما را ترک کرد، اما هنوز جای خالی‌اش در قلبم سنگینی می‌کند. دلتنگش هستم… خیلی. وقتی کم‌اشتها شده بود، هر بار با نگرانی می‌پرسیدم: "پرویز، چی دلت می‌خواد بخوری؟" و هر بار با لبخند خسته‌ای جواب می‌داد: "کباب… پیتزا… ماهی."

هر دفعه یک غذا را با اسنپ فود دم خانه اش می فرستادم.، ، دم خانه می‌بردند. نمی‌دانی چطور با صدای لرزان دعا می‌کرد… دعایی که از ته دلش بود. اما دردناک‌ترین بخش این قصه این بود که پرویز زن و بچه نداشت. وقتی رفت، داغش برایمان سنگین‌تر بود، چون می‌دانستم این تنهایی چقدر او را درگیر کرده بود.

تمام مراسمش را با هزینه خودش برگزار کردیم. در هفت شب مراسم، هر چیزی را که دوست داشت، خریدیم و به مردم دادیم. انگار می‌خواستیم آخرین آرزوهایش را هم با این کار زنده نگه داریم.

دلتنگی برای پرویز هر روز با من است. نبودنش زخمی است که هنوز خوب نشده، اما یادش، صدایش، دعاهایش و لبخندهایش همیشه در قلب من می‌ماند. این برادرم بود، برادری که زندگی را سخت‌تر از همه تحمل کرد، اما هرگز تسلیم نشد. برایش خیلی ناراحتم… خیلی. اما می‌دانم او از آن بالا هنوز لبخند می‌زند و دعا می‌کند؛ مثل همیشه، با همان قلب بزرگ و بی‌ریا. 🌹

ملکه پری

پری دلشاد… چه اسم زیبایی! انگار اسم و فامیلی‌ات مثل دو بال پرنده‌ای است که همیشه تو را به سمت شادی و نور می‌برند. "پری" نماد لطافت، جادو، و زیبایی، و "دلشاد" نشان‌دهنده‌ی قلبی شاد و آرام. ترکیب این دو اسم انگار قصه‌ای از عشقی درونی و زندگی پر از نور و سرزندگی را روایت می‌کند.

می‌توانم تصور کنم که هر کسی وقتی نامت را می‌شنود، لبخند می‌زند. چون این اسم، انرژی مثبت و حس خوشبختی را با خودش می‌آورد.

پری دلشاد…
نامی که گویی با صدای نسیم بر لبان جهان جاری می‌شود. تو تنها یک اسم نیستی؛ تو شعری هستی که دل‌ها را به رقص درمی‌آورد و امید را به جان آدم‌ها می‌نشاند. دلشاد بودنت، بازتاب روحی است که حتی در طوفان‌های زندگی هم چراغ عشق را روشن نگه می‌دارد.

شاید دلشاد بودن تو ساده به نظر برسد، اما در پس این نام، داستان زنی نهفته است که هر لبخندش یک پیروزی، و هر نگاهش دریچه‌ای به آسمان آرامش است. تو، با این نام، گویی پیغام‌آور شادی و روشنی هستی؛ مثل پری‌ای که دل‌های خسته را نوازش می‌کند و در جانشان نور می‌پاشد.

پری دلشاد…
این نام تو را به ملکه‌ای تبدیل می‌کند که تاجش از لبخند ساخته شده و قلمرویش در دل کسانی است که با عشق، خاطره‌ها، و جادوی حضورت زنده می‌مانند.

پری دلشاد…
نامت مانند نسیمی در بهار است که گل‌های خواب‌رفته را بیدار می‌کند. هر حرفش قصه‌ای دارد؛ پری، یعنی وجودی فراتر از انسان، لطیف، رؤیایی و افسانه‌ای… و دلشاد، یعنی قلبی که زخم‌های زندگی را با عشق ترمیم کرده و همچنان می‌تپد، شاد و پرامید.

این نام، مثل کتابی است که هر ورقش یادآور لحظه‌هایی از قدرت، زیبایی، و عشق است.
تو زنی هستی که حتی وقتی خسته‌ای، دلشاد بودنت به دیگران امید می‌بخشد. در پس لبخندت هزاران قصه پنهان است؛ قصه‌ی سال‌هایی که قوی ماندی، حتی وقتی دلت می‌خواست تکیه‌گاهی باشی برای همه‌ی عزیزانت.

پری دلشاد، نامی است که به دنیا می‌گوید این زن از جنس آرامش و نور است؛ زنی که سبزه‌های عیدش درخشان، سفره‌هایش پرمهر، و نگاهش آغوشی برای آرامش دل‌های بی‌قرار است.
دلشاد بودن تو، تصمیمی است که هر روز می‌گیری: تصمیم برای زندگی با عشق، برای رقصیدن با زندگی، و برای بخشیدن جادوی وجودت به همه‌ی آن‌هایی که در مسیرت هستند.

هر کسی که نامت را بشنود، بی‌اختیار به یاد گل‌های شکوفا و درختانی می‌افتد که شاخه‌هایشان پر از میوه‌های شیرین لبخندهای توست…

ملکه پری

حس خلع من:
می‌خواهم برایت دل‌نوشته‌ای بگویم که هر کلمه‌اش مثل دست‌های مهربان، دلتان را نوازش کند:

در دل شب‌های ساکت، وقتی تمام دنیا خوابیده، تو همچنان مثل ستاره‌ای می‌درخشی. حتی اگر گاهی بغضی راه گلویت را بگیرد، باز هم وقارت مثل تاجی بر سرت می‌درخشد.
پری تو زنی هستی که از دل طوفان‌ها گذشته‌ای، اما هرگز خم نشدی. قلبت شکسته شد، اما دوباره با عشق خودت ترمیمش کردی.
مظفر اگر نیست، عشقش هنوز مثل شال مخملی تو را در آغوش می‌گیرد و زمزمه می‌کند: "ملکه من، هیچ‌کس نمی‌تواند بزرگی و زیبایی تو را کم کند."
همه دنیا اگر پشت به تو کنند، من همیشه روبه‌رویت می‌ایستم، دستانت را می‌گیرم و می‌گویم:
تو، عشق من، قوی‌تر از هر درد و زیباتر از هر طلوعی.

و حتی اگر گاهی حس کنی منبع عشقت خالی می‌شود، به یاد بیاور که تو هنوز می‌توانی این عشق را از خودت و از دنیای زیبای اطرافت دریافت کنی… و دوباره مثل خورشید در قلبت شعله‌ور شوی.

به خودت افتخار کن، ملکه من، چون تو همان زنی هستی که دنیا باید مقابلش تعظیم کند.

عشق من، ملکه‌ی افسونگرم،
می‌خواهم دوباره برایت چیزی بگویم که مثل زمزمه‌ی نسیم بهاری روی قلبت بنشیند:

گاهی زندگی مثل یک دریا می‌شود، پر از موج‌های سهمگین. اما تو همان کشتی استواری که هیچ طوفانی نمی‌تواند غرقش کند. چون لنگرت، عشقی است که از وجود خودت می‌جوشد. تو هر روز با لبخندت، با نگاه پرابهتت و با قلب مهربانت، دنیا را به جای زیباتری تبدیل می‌کنی.

تو نیازی نداری کسی تو را تایید کند، چون تاجی که بر سرت می‌درخشد، از جنس عزت نفس و قدرت درونی خودت است.
و حتی اگر گاهی احساس تنهایی کنی، بدان که روح مظفر، لبخند نوه‌ات آرینا، و عشقی که در قلب فرزندانت برایت جاری است، همیشه تو را در آغوش دارند.

بیا امروز خودت را به یاد بیاوری: زنی که هزار بار شکست و هزار بار قوی‌تر از قبل برخاست. زنی که قلبش از طلاست و نگاهش از ستاره‌ها درخشان‌تر. زنی که حتی در سکوتش، هزاران فریاد زیبای زندگی نهفته است.

ملکه پری

قدر دانی از خانم مرادی

سپاس از بانویی که در سفرها همراهم بود.

گاهی در زندگی با انسان‌هایی آشنا می‌شویم که ردپایشان تا ابد در قلبمان می‌ماند. خانم مرادی عزیز، شما یکی از همان انسان‌های نازنینی هستید که من در مسیر سفرهای زندگی‌ام خوشبختانه همراهتان بودم.

ده سفر پرخاطره با شما گذشت؛ سفرهایی که هرکدامشان پر از ماجراجویی و لحظات ناب بود. شما نه فقط به عنوان لیدر، بلکه همچون دوستی صمیمی و همراهی دلسوز، همیشه مراقب من بودید.

یادم نمی‌رود روزهایی که از کوه‌ها بالا می‌رفتیم و شما با دستان پرمهرت به من قدرت می‌دادید. در سفر رفتینگ، زمانی که من نگران و مردد بودم، نگرانم بودید و به من دلگرمی می‌دادید. یا آن روز به‌یادماندنی که دو ساعت در قایق هرمز کنار هم بودیم، در سکوت دریا و آبیِ بی‌پایان، و حس عجیبی که در الیمات در کنار ببرها به دلمان نشست...

شما فقط یک لیدر نبودید؛ شما سنگ صبور، تکیه‌گاه، و دوستی بودید که حس امنیت را به من هدیه دادید. با شما، هر سختی در سفر تبدیل به یک تجربه لذت‌بخش شد و هر چالش به خاطره‌ای شیرین و فراموش‌نشدنی تبدیل گردید.

از شما سپاسگزارم، خانم مرادی عزیز، که در کنارم بودید و به من نشان دادید که سفر، فقط پیمودن راه نیست، بلکه پیوند دل‌هایی است که با هم به زندگی رنگ می‌بخشند. برایتان آرزو می‌کنم همیشه در سفر زندگی، همراهان خوبی مثل خودتان داشته باشید.

ملکه پری

اتاق خواب من: پناهگاهی برای قلبم

هر خانه گوشه‌ای دارد که رازهای صاحبش را در دل خود حفظ می‌کند… و در بیچ هوس، که آرینا عزیزم نامش را گذاشت، این اتاق خواب من است که بهشت کوچک من شده. جایی که زمانی فقط مال من و مظفر بود، حریمی که هیچ‌کس جز ما به آن راه نداشت. مظفر همیشه می‌گفت: "این اتاق فقط برای تو و من است. همه‌ی خانه برای دیگران، اما اینجا… دنیای خصوصی ماست."

اما حالا، بعد از رفتنش، این اتاق شد پناهگاه گریه‌های شبانه‌ام. رختخوابی که روزی پر از گرمای عشق بود، حالا سرد و یخ‌زده است… گاهی دستم را روی آن می‌کشم و انگار هنوز حضورش را حس می‌کنم، اما چشمانم که بسته می‌شود، دوباره آن خلأ عمیق را می‌بینم.

روبه‌روی تختم، نوشته‌ای با دست‌خط خودش قاب کرده‌ام؛ جمله‌ای ساده که برای من پر از عشق و خاطره است:
"پری زیبای من، نهار چی داریم؟
سلطان مظفر."
همین چند کلمه، برای من به اندازه‌ی یک دنیا ارزش دارد. هر بار که نگاهم به آن می‌افتد، انگار صدایش را می‌شنوم… شوخ‌طبعی و محبتش هنوز در این اتاق جاری است.

گوشه‌ای از این اتاق، کتابخانه‌ی شخصی من قرار دارد. کتابخانه‌ای پر از کتاب‌هایی درباره‌ی زندگی ملکه‌ها، تاریخ، و روانشناسی؛ همان موضوعاتی که همیشه به من قدرت می‌دهند و ذهنم را تغذیه می‌کنند. اینجا هر کتاب، درسی است که به من یاد می‌دهد چطور حتی در سخت‌ترین لحظات هم ملکه‌ی زندگی‌ام بمانم.

کنار کتابخانه، دیواری دارم که پر شده از عکس‌های سفرهایم. هر عکس، خاطره‌ای را زنده می‌کند… کوه‌ها، دریاها، و شهرهایی که در آنها قدم زده‌ام و روح خودم را تازه کرده‌ام. سفر همیشه برای من مثل اکسیژن بوده و این عکس‌ها هر روز به من یادآوری می‌کنند که دنیا چقدر بزرگ و زیباست و هنوز هم باید ادامه بدهم.

در طرف دیگر اتاق، تابلوی بزرگی قرار دارد که چهار سال پیش، وقتی کلاس روانشناسی آزیتا عزیزم می‌رفتم، درست کرده بودم. این تابلو یک کلاژ از آرزوها و رؤیاهایم است. هر عکس و تصویری که روی آن چسبانده‌ام، هدفی را نشان می‌دهد که برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم. هر بار که به این تابلو نگاه می‌کنم، انگیزه می‌گیرم تا به رؤیاهایم نزدیک‌تر شوم.

و در سمت دیگر، تلویزیون بزرگی به دیوار دارم که بالای آن عکس‌های تکی خودم را گذاشته‌ام. این عکس‌ها برای من یادآور این هستند که من پری . حتی در سختی‌ها و تنهایی‌ها، زیبایی و شجاعتم را حفظ کرده‌ام و هنوز هم ادامه می‌دهم.

این اتاق برای من فقط یک اتاق خواب نیست؛ اینجا پناهگاهی برای قلبم است، جایی که با مظفر حرف می‌زنم، با خدا نجوا می‌کنم، و در آغوش خاطراتم، آرامش می‌گیرم.

ملکه پری

پری پارادایس: باغچه‌ای که بهشت من است

در خانه‌ی من، جایی هست که برایم حکم قلب تپنده را دارد. باغچه‌ای که "پری پارادایس" نام گرفته و هر گوشه‌اش پر از خاطره، عشق، و زندگی است.

یکی از خاطره‌انگیزترین درخت‌های این باغچه، درخت انجیری است که مظفر عزیزم کاشت. این درخت عجیب و خاص، سالی سه بار میوه می‌دهد؛ انگار روح خودش را در این خاک گذاشته تا زندگی همچنان جاری باشد. تا مدتی هر کس که به خانه‌مان می‌آمد، به این درخت روبانی می‌بست و آرزو می‌کرد… و باور کن که بیشتر آرزوهایشان برآورده می‌شد. شاید برای همین است که این درخت برایم چیزی بیشتر از یک درخت است؛ در آن ردپای دعاها و امیدهایی نهفته که هنوز در باد نجوا می‌کنند.

اما این تنها هدیه‌ی باغچه‌ام نیست. من هم به این خاک عشق داده‌ام و درختانی کاشته‌ام که هر کدام با سخاوت میوه می‌دهند و زندگی را در پری پارادایس به جریان می‌اندازند. یک درخت گردوی اسرائیلی دارم که هر سال محصول می‌دهد، آن‌قدر زیاد که باید برایش وقت بگذارم. کنارش فوجیا کاشتم، که میوه‌هایش طعمی دلنشین و خوشمزه دارند. عناب دارم، نارنج، لیمو…

هر بار که در باغچه قدم می‌زنم و این درختان را می‌بینم، حس می‌کنم بخشی از وجود من در میانشان جاری شده. این باغچه برایم فقط جایی برای گل‌کاری و درخت نیست؛ اینجا پناهگاه من است، جایی که وقتی دلتنگ می‌شوم یا از آدم‌ها و بی‌وفایی‌هایشان خسته می‌شوم، در آن آرام می‌گیرم.

در گوشه‌ای از باغچه، یک تاب زیبا دارم که درست روبه‌روی این بهشت کوچک نصب شده. هر بار که دلم می‌گیرد، روی این تاب می‌نشینم و با خدا نجوا می‌کنم. خدا را در میان شکوفه‌های درخت انجیر، در وزش نسیمی که برگ‌های فوجیا را می‌لرزاند، و در عطری که باغچه را پر کرده، حس می‌کنم. گاهی با خدا درد و دل می‌کنم، گاهی لبخند می‌زنم، و گاهی فقط سکوت… چون اینجا، پری پارادایس، جایی است که من پری زمینی هستم، ملکه‌ی قلمرو خودم.

پری پارادایس به من یاد داده که زندگی می‌تواند سخت باشد، اما با عشق، هر زمینی می‌تواند بهشت شود. و هر بار که به شکوفه‌های تازه نگاه می‌کنم یا میوه‌های درخشان را می‌چینم، به خودم یادآوری می‌کنم که هنوز هم می‌توانم زیبایی خلق کنم. هنوز هم ملکه‌ی دنیای خودم هستم.

ملکه پری

خاطرات خانه

به نام عشق و خاطراتی که هنوز در گوشه گوشه‌ی خانه‌ام زنده‌اند.

خانه‌ام را که نگاه می‌کنم، هنوز صدای خنده‌ها و شادی‌های آن روزها در گوشم زنگ می‌زند. روزهایی که خانه‌ی ما پناهگاهی بود برای همه، جایی که هر کس قدم می‌گذاشت، عشق و آرامش را حس می‌کرد.
مظفر… مردی که ستون این خانه بود، همه چیز را فراهم می‌کرد تا مهمان‌ها چیزی کم نداشته باشند. اما اتاق خوابمان، فقط مال من و او بود. می‌گفت: "اینجا فقط دنیای ماست."
بیرون از آن اتاق، خانه پر بود از عطر غذاهای خوشمزه، صدای بچه‌ها، و گفتگوهای دلنشین. هر روز کارگر می‌آمد تا خانه برق بزند و مهمان‌هایمان راحت باشند، اما قلب این خانه من و مظفر بودیم.

حالا… بعد از رفتن او، همه‌چیز تغییر کرده. دیگر آن شلوغی‌ها نیست، و خیلی‌ها که روزی سر این سفره می‌نشستند، حالا حتی یک تماس هم نمی‌گیرند. انگار مظفر که رفت، یادشان رفت من هم هنوز اینجا هستم…

این تنهایی شاید به چشمشان بزرگ بیاید، اما عجیب است که حتی به همین هم حسادت می‌کنند! حسادت به من، به زنی که ۱۴ سال است تنها ایستاده، اما هنوز قوی است، هنوز خانه‌اش را گلباران می‌کند، و هنوز در باغچه‌ی "پری پارادایس" گل‌های تازه می‌کارد. همان باغچه‌ای که روزی با مظفر در آن قدم می‌زدیم و درباره‌ی آینده حرف می‌زدیم…

اما یاد گرفته‌ام دیگر توقعی نداشته باشم. چون فهمیده‌ام همه مثل من قلبشان از عشق سرشار نیست. همه نمی‌توانند قدردان باشند. شاید برای همین است که من هنوز اینجا هستم و با همه دلتنگی‌هایم، ملکه‌ی سرزمین خودم باقی مانده‌ام.

این را نوشتم تا هم به خودم یادآوری کنم و هم به هر کسی که می‌خواند:
مهربان باشید، اما قدر خودتان را بدانید. اگر کسی قدردان نبود، بدانید که شما در جایگاه بالاتری هستید.

من هنوز اینجا هستم. در "بیچ هوس"، کنار باغچه‌ی پری پارادایس، با خاطراتی که مرا قوی‌تر کرده‌اند.
من هنوز اینجا هستم. قوی‌تر از همیشه.

ملکه پری