کائنات

ان سنبل‌های آبی و زمزمه‌های برنج و مادر زمین

زمین زیر پاهایم،
با هر گامی که بر آن می‌نهم،
آوازی می‌خواند از عشق و وفا،
از پیوندی که نه دیده می‌شود و نه حس می‌شود،
اما همیشه هست، همیشه پایدار.

من افتخار می‌کنم که بستر توام،
که پناهگاهت در روزهای سخت،
و تکیه‌گاهت در لحظات آرامش.

هر سنگ و هر گل،
داستانی از صبر و امید دارند،

و من، زمین، این داستان‌ها را با تو شریک می‌شوم،
تا بدانی، هر قدمت نه تنها حرکتی‌ست،
که عهدی است به زندگی، به عشق، به بودن

مـِــلـِــکــِـه‌ے پَــری