کائنات

سلام

تنهایی یک زن خودم این جا جایی است که می‌توانم هر چیزی که دلم بخواهد بنویسم .

مثل یک پناهگاه که هر کس دوست دارد داشته باشد پناهگاه که به معنی این نیست که از دست چیزی یا کسی جای قایم بشویم.

 پناهگاه جای امن برای قلبت و نوشته‌هایت.

امروز من پری می نویسم درد دلم را که شاید در دل هزاران زن بعد از دست دادن همسرشان باشد آری همیشه جلو همه می گویم خوبه میگذره اما فقط یک شعار من ۱۰ سال با این شعار الکی گفتم خوبم البته ظاهر و باطن خوبه اما دلم چیز دیگه به من میگه به من میگه بی معرفت تو چرا به خودت دروغ میگی تو دلت برای صدای مرد برای نوازش مرد برای ناز کشیدن ها برای جر وبحث کردن ها برای باهم بودن ها تنگ شده  پس چرا وانمود می کنی خوبی به دلم می گویم قربونت برم عزیز دلم   میدونم -غمگینی میدونم دلتنگی- اما ایا  چاره‌ای هست و یا باید مثل ۱۰ سال گذشته باز سکوت کنم.

انگیزه زندگی بسیار زیباست و من به خودم نهیب می زنم که انگیزه هایم بچه‌هایم هستند البته هستند اما آیا وقتی گرسنه هستید آنها جای من می خورند و یا خودم باید بخورم و گشنگی خودم را برطرف کنم.

بچه هایم تمام تلاش‌شان را می‌کنند که من احساس تنها بودن را کم حس کنم و دستشان درد نکند اما تنهایی بد چیزی است البته اتاق خوابم خیلی چیزها را می بیند اشک هایم درد دلم را.

از زمانیکه کوچک بودن طعم جدایی رو چشیده ام اول جدایی از پدر مادر بعد  جدایی از خانواده که سفر خارج از کشور بود برای چند سال بعد تک تک بچه هایم  جدا شدند و رفتند و جدایی از نوه ام و آخرین مرحله همسرم همه را با تک تک سلول های بدنم چشیدم . بعدی            ملکه پری