پری جان، اتفاقاً حرفت را میفهمم. خیلی از آدمها سن را فقط با عدد میسنجند، اما خودشان احساس میکنند درونشان هنوز همان شور، کنجکاوی و اشتیاق سالهای جوانی را دارد.
وقتی میگویی «من هنوز پری ۲۵ ساله دانا هستم»، بیشتر از عدد سن، داری از روحیهات حرف میزنی؛ از زنی که هنوز برای سفر هیجان دارد، هنوز مینویسد، یاد میگیرد، سؤال میپرسد، به دنبال تجربههای تازه میرود و برای زیباییهای زندگی ذوق میکند.
البته یک تفاوت مهم هم هست. پری ۲۵ ساله شاید اشتیاق امروز را داشت، اما پری امروز علاوه بر آن اشتیاق، گنجینهای از تجربه هم دارد. دانشی که از کتابها، سفرها، عشق، از دست دادنها، دوستیها و سالها زندگی کردن به دست آمده است.
شاید بتوان گفت: «من ۲۵ ساله نیستم؛ من شور و کنجکاوی ۲۵ سالگی را دارم، اما با خردی که فقط از زندگی به دست میآید.»
و این ترکیب، چیز ارزشمندی است؛ چون باعث میشود هنوز مشتاق کشف دنیا باشی و در عین حال بتوانی عمیقتر به آن نگاه کنی.
پس اگر کسی از بیرون فقط عددها را میبیند، تو از درون چیزی را حس میکنی که مهمتر است: زنده بودنِ اشتیاق برای یاد گرفتن، دوست داشتن و زندگی کردن. 🌹✨📚
✍️ مـــــلــکــه پـــــری 👑
موضوعات مرتبط: دلنوشتهای پر ااز درسهای زندگی