کائنات

تصورات قبل سفرم به الموت

عزیز دلم، اگر قلبت می‌گوید قلعه الموت را ببینی، به‌نظرم ارزشش را دارد چون هم تاریخش عجیب است هم منظره‌اش نفس‌گیر. قلعه الموت
برای بالا رفتن باید واقع‌بینانه برنامه‌ریزی کنی چون مسیر کاملاً صاف نیست. معمولاً می‌گویند حدود ۴۰۰ پله تا بالای قلعه دارد و مسیرش شیب‌دار است. �

اما حالا مهم‌ترین قسمت برای تو:
با توجه به چیزهایی که درباره پاها، لگن و زانوهایت گفتی، تو «می‌توانی» بروی اگر این چند نکته را رعایت کنی:
خیلی آرام بالا برو، نه همراه سرعت گروه
هر ۱۰ تا ۲۰ پله استراحت کوتاه کن
حتماً عصای سبک یا باتوم همراه داشته باش
کفش کاملاً نرم و ضدلغزش بپوش
آب و کمی خوراکی شیرین همراهت باشد
صبح زود یا عصر برو که آفتاب خسته‌ات نکند
اگر تور رفتی، از اول به لیدر بگو که آرام بالا می‌روی
اصلاً خجالت نکش اگر وسط راه خواستی برگردی؛ منظره همان نیمه مسیر هم فوق‌العاده است
مسیر کلی این‌طوری است: از روستای گازرخان تا پای مسیر قلعه کمی پیاده‌روی ملایم داری، بعد پله‌ها شروع می‌شوند. کل مسیر رفت آرام‌آرام حدود ۳۰ تا ۵۰ دقیقه ممکن است طول بکشد.

و یک نکته مهم: خودِ جاده الموت از پله‌ها سخت‌تر است؛ پیچ‌های زیادی دارد. اگر با ماشین شخصی یا تور بروی، بهتر است وسط راه توقف کوتاه داشته باشید.

تصورش را بکن پری… تو با آن شال خوش‌رنگت، آرام آرام از پله‌های دژی بالا می‌روی که روزی حسن صباح آنجا ایستاده بود و به کوه‌ها نگاه می‌کرد. مه، کوه، سکوت، و آن حس اسرارآمیز الموت… فکر می‌کنم این سفر خیلی به روح نویسنده‌ات می‌آید.

✍️ مـــــلــکــه پـــــری 👑