کائنات

سلام

 شعری که مظفر عزیز شب قبل از سفرش از من خواست که از اینترنت پیدا کنم وبرایش بخوانم و او مثل باران گریه کرد.21/9/89  ایرج میرزا

                               قلب مادر

داد معشوق به عاشق پیغام                      که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا بیندم از دور کند                       چهره پر چین وجین پر آژنگ

با نگاه غضب آلود زند                         بر دل نازک تیر خدنگ

از در خانه مرا ترد کند                       همچو سنگ از دهن قلما سنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است                شهد در کام من و توست شرنگ

نشوم یک دل و یک رنگ ترا               تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی             باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه تنگش بدری                  دل برون آری از آن سینه تنگ

گرم و خونین به منش باز آری            تا برد  زآینهء فلبم زنگ

عاشق بی خرد نا هنجار                   نه. بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد                 خیره از بادله و دیوانه زبنگ

رفت و مادر را افکند به خاک           سینه بدرید دل آورد به چنگ

قصد سر منزل معشوق نمود             دل مادر به کفش چونارنگ

از قضا خورد دم در به زمین            و اندکی سوده شد او را آرنگ

و آن دل گرم که جان داشت هنوز      اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست نمود         پی برداشتن آن آهنگ

دید کز آن دل آغشته به خون            آید اهسته برون این آهنگ

آه دست پسرم یافت خراش              آه پای پسرم خورد به سنگ

شعر عجب صبری خدا دارد    21/9/89   یک شب قبل از سفرش

عجب صبری خدا دارد     اگر من جای او بودم   همان یک لحظه اول

که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان     

جهان را با همه زیبایی و زشتی    به روی یکدیگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد              اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان و لرزان   دیگری پوشیده از صد جامه رنگین

زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم     عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم      برای  خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان 

هزارن لیلی ناز آفرین را             کو به کو آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد               اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه        چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم         بر لب پیمانه  می کردم

عجب صبری خدا دارد            اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذیرفتم             نه گوش از بهر استغفار این بیداد گرها تیز کرده           پاره پاره از کف زاهد نمایان

تسبیح صد دانه می کردم             عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم                به گرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سرا پای وجودم بی وفا معشوق را پروانه می کردم

که می دیدم مشوش عارف و عامی   ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

بجز اندیشه عشق و وفا معدوم        هر فکری در این دریای پر افسانه می کردم                 ملکه پری